Stukje Fietsen, enzo…

Wat er in een week kan gebeuren: je kan jarig zijn, bier drinken voor €60,- ziek worden, beter worden, leuke mensen ontmoeten, minder leuke mensen ontmoeten, 2 continenten bezoeken en je kan fietsen.

Na m’n vorige mailtje gingen WF en ik ‘s avonds de stad in: laatste avond samen en ik zou jarig worden; moest allebei gevierd worden. We konden geen club vinden die open was (Ramadan), en liepen op straat te zoeken. We werden aangesproken: of we de uitslag van een voetbalwedstrijd wisten, nee dat wisten we niet. Maar wij vroegen de beste man naar een club/cafe. Dat wist hij wel, we konden een stukje meelopen. Gedaan, en we kwamen terecht in een luxieus gebeuren. Iets te voor ons. Hij wist ook wel iets ‘middle-class’, dat leek prima, gewoon een bar. We bestelden een biertje, Efes van tap, lekker! En toen, met een vingeknip van de ober werden we omringt door meisjes. Het begon te dagen. We vroegen of de dames weg konden gaan, dat kon gelukkig. Wel wilden we weg na ons biertje, en vroegen de rekening. Die bleek aan de hoge kant, ruim €100,- per persoon. Ook de menu kaart die ze tevoorschijn toverde toonde aan dat dit echt de prijs moest zijn. Gelukkig hadden we zoveel niet bij ons, maar echt gemakkelijk kwamen we er niet vanaf. Ik moest, omringt door vorse kerels maar even gaan pinnen. Uiteindelijk hebben we €120,- voor twee biertjes betaald! Te gek voor woorden natuurlijk, maar wat kan je doen? Het vervelendste is nog wel dat de man die ons er heen bracht zo’n goede acteur was: het leek echt een vriendelijke man! Wat moet ik in de toekomst van vriendelijke mensen denken? Ik hou het maar op Istanbul, en dat de rest van Turkijke niet zo is. Om de kosten van de biertjes te drukken die avond nog maar wat biertjes voor €1,20 gedronken…

‘s Nachts werd ik ziek, wat verkeerds gegeten.., de volgden dag niet met WF mee gegaan naar het vliegveld, maar ingechecked in een backpackers hostel, een bed op het dak; heel mooi uitzicht. Daar hebben we afscheid genomen en ben ik gaan slapen en lezen: “Het huis van de Moskee”, super boek!

De volgende dag was ik stukken beter en bracht ik door met twee Franse dames die ook rond fietsen en al in India en Zuid-Oost Azie waren geweest, leuk praten dus! Zondag vetrok ik: voor het eerst alleen op de fiets. Moest gelijk even bewijzen dat 150km alleen ook te doen is. Maar maandag lekker rustig aan gedaan, op een mooi weggetje langs de kust van de Marmara zee. Even gezwommen en na 90km stond ik aan de middelandse zee en vond ik het genoeg:

[singlepic=74,288,216]

Daar stond ook een ouder duits stel dat net gegeten had, en bergen eten over had, kon ik wel opeten. Gedaan, en niet hoeven koken! Dinsdag weer 90km gereden en een goedkope camping gevonden, vol nederlanders op ANWB-toer en een duitse jongen, nu met de auto maar normaal ook fietser. Tentje naast hem opgezet, samen gegeten, bier gedronken en vanochtend ontbeten. Pas bij het weggaan leerden we elkaars naam kennen. Net ben ik overgestoken naar Azie, naar Canakkale, en nu ga ik een plekje voor de nacht zoeken, heel veel kilometers gaan het niet worden vandaag.

Groetjes,
Anne

Bijna een week geleden waren we in Sofia (Bulgarije). Het lijkt alweer veel langer geleden, vandaar dat ik maar weer eens wat schrijf!

Op kompas en wegnummers reden heel eenvoudig Sofia uit. Alle verhalen over hoe moeilijk het zou zijn een stad in en uit te komen blijken tot nu toe gelukkig niet waar te zijn. Na een paar kleine klimmetjes vonden we een mooi stukje, vlak aan de weg: perfect, niet omfietsen. ‘s Ochtens vroeg op en na een klimmetje werd het alleen maar naar beneden, veel laten lopen en ruim 160km rijden, zonder moeite. We dachten een mooi plekje gevonden te hebben in de buurt van een rivier. Maar na het eten begon het. De wind ging liggen en het bleek dat we vlak bij een open riool stonden. Drama. De stank was enorm, dus we moesten de tent verplaatsen. Toen dat gebeurt was bleek dat we in het donker allebei door gigantische en heel veel doorns heen gereden waren, allebei een lekke band. Plakken dus. Door alle opwinding, en de stank die ook op onze nieuwe plek niet helemaal afwezig was vergat ik mijn lensen uit te doen. De volgende ochtend werd ik wakker met rode ogen, nog steeds de stank en nog een lekke band; na lang speuren vonden we een miniscuul gaatje. Geen goed begin van de dag. Maar na wat rusten in verband met mijn ogen, toch nog een behoorlijk afstand afgelegd, Griekenland in. We zijn daar voornamelijk in gegaan omdat we anders over de snelweg of heel erg om zouden moeten rijden. En voor de stempel natuurlijk.

Maandag ochtend overschreden we de 3000km:

Het was maar 20km in Griekenland naar de Turkse grens, onze eerste niet EU grens. En dat bleek. Overal militairen en geweren, maar raar genoeg toch een gemoedelijk sfeer. Ons visum koste 10 euro en is 3 maanden geldig. Dat is fijn, hoef ik geen verlenging te regelen! In Turkije is het dan in ene allemaal totaal anders dan we gewend waren. De laatste weken was het armer en viezer geworden. Nu was het in ene weer schoon, mooire en rijker. Ook erg vriendelijke mensen die ons behoedden voor veel omrijden. Van onze eerste lira gelijk maar wat lokaal eten en drinken gekocht, met wisselend succes.

In tegenstelling toch Bulgarije was het landschap nu heuvel achtig. En wij reden dwars op de riviertjes, veel op en neer dus. Een slopende dag, zeker in de hitte, die nu boven de 30 graden kwam! Het land is droog en kaal, de akkers al leeg, en een slaapplek leek lastig te worden, zeker toen het richting Corlu ook nog eens heel stedelijk werd. Gelukkig vonden we een park met mooi gras en vriendelijke mensen die ons verzekerden dat niemand het een probleem zou vinden als wij daar ons tentje op zouden zetten.

Dinsdag was het nog 110km naar Istanbul. Weer heuvel op en af, maar nu was het aftellen en goed te doen. Een turkse pizza halverwege en toen zagen we een fietsvlaggetje, voor ons op de weg. Even hard fietsen, en ja hoor, een zwitser op een ligfiets. Stoppen, praten en kijken of onze tempi een beetje aansloten. Hij, Andreas, bleek sneller te dalen (luchtweerstand) wij sneller te stijgen (kunnen ons gewicht gebruiken). Al met al ging dat dus prima. Over de grote weg die steeds groter en drukker werd reden we Istanbul in:

En Istanbul is gigantisch! Het duurde dus wel even voor we in de buurt van het centrum waren. Daar even zoeken en toen een redelijk goedkope kamer gevonden met z’n drieen, in de oude stad. Om 5 uur smiddags liepen wij schoon gedouched, als echte toeristen gewapend met camera rond. Iets te duur maar wel lekker gegeten, baklava als desert aan de Bosporus en een biertje in het park. Toen heerlijk geslapen. ‘s Ochtends een Lonely planet gevonden en met de boot (Inderdaad bijna een bus) naar Azie gegaan. Ons avondmaal bestond uit fish-kebab, goedkoop en erg lekker! En toen naar de Hamami, een turks badhuis. Erg lekker: een grote steen om warm op te worden. Dan een scrub massage en een zeep massage waarbij je lichaam in vormen wordt geduwd die onmogelijk lijken.

Ontzettend schoon m’n bedje weer in gekropen om vanochtend vroeg wakker te worden zodat we de eerste bij de Aya Sofia, een kathedraal/moskee/museum, zouden zijn. Dat is bijna gelukt. Maar omdat iedereen bij de ingang allerlei bordjes stond te lezen waren we als eerste binnen, fantastisch mooi gezicht zeker zonder alle groepen toeristen met bordjes en een hoop herrie.
Toen het na een uur echt druk begon te worden vertrokken we naar de Blauwe Moskee, een plein oversteken. Schoenen uit en naar binnen. Ook indrukwekkend, maar na een lege Aya Sofia valt zo’n drukke kleinere moskee tegen. Zeker als je overal nederlands gidsen hoort. Jammer, daarvoor zal ik nog wat verder moeten fietsen. Het laatste verplichte nummer was de Grand Bazar. Ik verwachtte een soort zwartemarkt-maar-dan-erger. Het was een zwartemarkt-maar-dan-minder-erg: minder geschreeuw, minder bende en niet zo moeilijk afdingen. Een tas gekocht, en WF wat souveniers.

Net even gekeken naar een goedkoper bed, voor als WF weg is, een hele mooie gevonden op het dak van een hostel met uitzicht over de Aya Sofia. Vanavond gaan we het nachtleven van Istanbul verkennen en om 12 uur mijn verjaardag vieren! Morgen middag vliegt WF naar huis en blijf ik hier. Nog een paar dagen Istanbul en naar de zuid-kust van Turkije. Die ga ik volgen tot Alanya waar Laura en een vriendin mij 16 oktober komt bezoeken! Ik kan dus wat rustiger aan gaan doen; wat minder fietsen en wat langer op een plek blijven.

Groetjes,
Anne

Er staan weer wat meer foto’s op mijn fotoboek.

Allereerst, bedankt voor alle reacties, op m’n blog en via de mail! Ik ga niet alles beantwoorden, kost me echt te veel tijd in muffe internetcafeetjes.

Nadat we vorige week, in Boedapest, heerlijk uitgeslapen hadden in een zacht warm bed en ontbeten hadden met gebakken eitjes en spek, was het tijd voor een badhuis. Dat bleek een goede keuze. In de stad zijn tientallen baden, maar wij kozen voor de grootste, die ook geliefd is in de winter door het warme buiten water. Het was immers nog steeds bizar koud daar (record in 100 jaar). Dat badhuis was een goede keuze! Ontzettend veel baden met verschillende temperaturen en mineralen en een aantal sauna’s. Helemaal schoon stapten we weer op de fiets, de stad uit. Dat viel mee allemaal, we hoefden maar drie keer een bordje ‘verboden voor paard-en-wagen en fietsers’ te negeren om op onze route te komen. Daar begon de routine weer: tentje op, koken, eten, koffie, afwassen, biertje, slapen. De volgende dag van de Donau af, naar het zuiden. Servie mog ik niet in zonder paspoort (dat nog wachtte op een visum voor Iran). Dus we gingen via Roemenie. In een dag reden we van Boedapest bijna naar de grens. Afgelopen zondag gingen we de grens over. Nog steeds was alles vlak en blies de wind ons vooruit. Het landschap veranderde niet bij de grens. De mensen en welvaart wel. Roemenie is aanzienlijk armer dan Hongarije (dat al niet erg rijk is). De mensen zien er ook anders uit, iets donkerder. Zeker de zigeuners, die oorspronkelijk uit India stammen. Er lopen kinderen op de straat te bedelen, in de Europese Unie. ‘s Middags, toen we al bang warne geen winkel meer tegen te komen, werden we uitgenodigd op een dorpsfeestmaal. We zaten aan tafel met de burgermeester en dronken Roemeense whiskey, lekker, maar het fietst wat minder. De wegen werden ook slechter. En asfalt ontbrak af en toe. Tijd voor een lekke band dus.

Na exact 150km, ons streven per dag, vonden we een ontzetten mooi plekje, aan een riviertje, waar we vuur konden maken. Brood ontbrak nog steeds, maar rijst met suiker en banaan is ook een prima bodem om op te fietsen! We reden wee richting Donau, op de grens met Servie. En kwame bij het begin van de IJzeren Poort, een dal door twee gebergten waar de Donau doorheen stroomt, zo hoefden wij de bergen niet over, altans, minder..

We kampeerden ontzetten mooi, vlak aan het water en zagen de zon ondergaan in de Donau die daar bijna een meer is. De volgende ochtend werden we wakker in een storm, met de winde de verkeerde kant op. Toch gaan fietsen, en toen begon het ook nog te regenen. Een route die waarschijnlijk erg mooi is, werd een stuk minder door het weer. Het schoot niet op, maar na een dag ploeteren waren we door de Poort heen, en reden we door de regen op een grote weg, richting Bulgarije. Daar kwamen we twee duitse meisjes tegen, ook op de fiets, ook op weg naar Istanbul. Leuk! Even staan praten, en toen zijn we er vandoor gegaan, onze schema’s liepen niet bepaald synchroon (zij deden ook stukken met de trein).
In de regen miste ik een treinrails en viel, dat deed even pijn, maar wonder boven wonder was had ik alleen een krasje op m’n stuur. Geluk, en een waarschuwing.

We zetten ons tentje op bij een verlaten gebouw, zo konden we droog koken en zitten en was alles in ene weer prima. De volgende dag scheen de zon en reden we naar Bulgarije. Zonder geld, want we wilden niet met Roemeense Lei blijven zitten. Het kon haast niet anders: weer een pont! De grens bleek geen brug te hebben, maar een pont, die gelukkig ook in euro’s betaald kon worden. Voor de pont stond ook een grote bus met Nederlanders op Balkan tour. Vriendelijke mensen die ons uitnodigden binnen te komen voor koffie en verhalen. Leuk. In BUlgarije weer goped ingeslagen, al ons eten was op, alles weer aangevuld en verder gereden.

Gisteren reden we richting Sofia, door de Iskhar kloof. Een pratig dal met een rivier en trein (dus niet stijl) dat in de goede richting slingerd. We redden het niet helemaal en haddn moeite een slaapplek te vinden. Na 167km vonden we een fantastisch mooi plekje, aan het water, bij een hele vriendelijke man. Had had ook wel wat houtblokken voor een vuurtje.

Vanochtend Sofia in gereden, en wat rond gereden. We blijven hier niet lang, gaan zo weer door, richting de Turkse (misschien eerste nog Griekse) grens. Op die manier hebben we wat dagen over in Istanbul (iemand tips qua uitgaan en slapen?), en dat is wat we willen! Tot dan!

Groetjes,
Anne

Voor een paar nieuwe foto’s zie mijn fotoboek

Beste mensen,

Eindelijk internet, en wat blijkt, 105 mensen hebben zich aangemeld om dit mailtje te ontvangen, ik moet dus gaan uitkijken wat ik schrijf en hoe ik het schrijf..
Tijdens het schrijven van m’n vorige mailtje zat ik te wachten tot de fietsenmaker in Dortmund een nieuwe velg voor mij in elkaar had geknutseld. Dat heeft hij uiteindelijk snel gedaan, en de boel liep weer als een zonnetje. We zijn diezelfde avond gelijk door gereden, en kampeerden ergens langs de Lippe.
Na die dag begon het eigenlijk allemaal pas. De kleine heuveltjes begonnen groter te worden en wij gingen onze route zoveel mogelijk langs rivieren plannen, die stromen immers door een dal. Dat hielp, maar toch af en toe een behoorlijke klim! Dit weerhield ons niet van dagen met 150 km, en het hielp ons aan topsnelheden van tegen de 70km/uur. Toen kwamen we in Tsjechie, de wegen werden smaller, de gaten in de wegen groter, alles werd goedkoper en de vrouwen aanzienlijk mooier. We hadden besloten niet naar Praag te gaan. Ik ben daar al vaak geweest en WF gaat daar vast nog wel eens heen. We wilden eerst wat afstand afgelegd hebben voor we steden gaan bekijken, want zoals gezegd, veel tijd om in Istanbul te komen hebben we niet. Door dus. En toen begon de regen. Een natte tweede dag in Tsjechie die ons toch tot bijna in Oostenrijk bracht. Toen een redelijke droge en ontzettend snelle dag met wind mee het Donau dal in. We kwamen uit bij Hainburg, tussen Wenen en Bratislava. Daar een mooi stukje braakliggen terein in de zon, aan de donau gevonden, waar we konden vuur konden maken en kamperen. Wat is die Donau een gigantisch groot ding! En wat gaan de boten die stroomopwaarts proberen te varen ongelovelijk traag!

De volgende ochtend zoals gebruikelijk om 0600 op, ontbijten met een kopje espresso voor de tent (ja echt), en voor 0730 op de fiets, richting Slowakije, Bratislava, alweer ons 5e land! Daar kwamen we vroeg aan, en nog voor we onze stadsplattegrond openvouwden kwam er een nederlander op ons af die daar woonde. Hij bood aan met ons door de stad te lopen en ons tweede kopje koffie voor die dag te drinken voor hij aan het werk ging. Het bleek een ontzettend aardige, onhollands gastvrije man, David (op z’n engels uitgesproken, dat wel). Na een vluchtig kijkje door Bratislava (klein centrum, wel erg mooi en modern!), weer verder, nu langs de Donau. Dat ging hard, wind mee, helemaal vlak. We doken bijna gelijk Hongarije in (het 6e land), richting Budapest, daar dachten we wel even heen te rijden. We hadden ons een beetje verkeken op de schaal van de kaart, en het gemak waarmee we eerder met wind mee en naar beneden gemiddelden van 24km/uur over een hele dag haalden. Toen het ook nog eens begon te regenen en waaien, en we een thermometer zagen die 6 graden celcius aangaf (het hoort hier boven de 25 graden te zijn), besloten we voor het eerst, na 10 dagen, op een camping te gaan staan. Het bleek een camping vol bejaarde nederlanders, die het met ons te doen hadden. Er was een warme douche, heerlijk! (we hadden ons eerder in riviertjes gewassen, mocht je het je afvragen) En we konden droog zitten. Vanochtend was het nog 94km naar Budapest. Om een uur of 1400 waren we er, en toen begon het weer te regenen. Op zoek naar een hotelletje, en via een propper op straat en mijn afdingkwaliteiten, overgebleven van m’n india avontuur, belanden we in het centrum in een gagantische kamer, met zithoek, ligbad en keuken voor haast geen geld! Zo lekker wat eten, dan wat drinken ergens, morgen uitslapen en naar een van de badhuizen hier. Morgen aan het eind van de dag gaan we weer op de fiets zitten, naar het zuiden. We hebben nu ruim 1600km gefiets, en zijn daarmee over de helft, naar Istanbul. Ik ben ongeveer op een 10e, qua afstand dan. Qua tijd nog lang niet, ik kan dus rustig aan gaan doen na de 21e, als WF vliegt en ik jarig ben.

Dat was het voor nu!

Groetjes,
Anne

Zie mijn fotoboek voor een paar foto’s