Stukje Fietsen, enzo…

Beste lezers,

Ja, je leest het goed. Het is net meer Amsterdam – Beijing, het doel is gewijzigd in Anamur, en daarmee heb ik mijn doel gehaald, en kom ik terug. Dit is wat eerder dan gepland, en ik zal het dus maar even uitleggen.

Mn vorige verhaal schreef ik een paar dagen geleden, onderweg. Die avond zette ik in de regen m`n tent op en ik viel in slaap zonder m`n lenzen uit te doen. Die fout had ik eerder gemaakt, blijkbaar leer ik niet snel! Toen ik wakker werd zag ik alles wonderbaarlijk scherp en had ik geen lastvan mijn ogen, ik liet de lensen dus maar in (fout 2). Het werd een mooie dag fietsen waarbij ik een Engelsman (met een frans accent) tegenkwam die de andere kant op, naar Praag, fietste. Even praten en weer door. Ik zette mn tent op, op een afgelegen stukje strand en deed voor de zekerheid toch maar gelijk m`n lensen uit. Toen ik `s avonds met een zaklamp een boek wilde lezen merkte ik dat m`n rechteroog gevoelig was voor licht, het deed pijn. Ik ging dus maar slapen en werd midden in de nacht wakker van nog veel meer pijn in mijn ene oog. Met wat pijnstillers kon ik een beetje slapen maar de volgende dagwas het duidelijk dat ik echt niet kon fietsen. Ik plakte het oog provisorisch af tegen het pijnlijke licht, en nam pijnlijk lachend een foto:

[singlepic=103,288,216]

Ik begon aan een eenzame lange dag met dichte ogen op een heet strand. Niet ideaal! Verre van zelfs. Met nauwlijks zicht hobbelde ik heen en weer naar een klein winkeltje dat gelukkig in de buurt was en waar ze brood en water verkochten. Daar stootte ik bijna alles omver doordat diepte erg lastig te schatten is met één oog. Toen het donker werd en ik na even geslapen te hebben wakker werd schrok ik erg van het feit dat het zicht nu niet alleen pijn deed, maar dat ik nu ook alles wazig zag! Gelukkig had ik bereik met mijn mobiele telefoon, en ik had contact met Guusje die mij het nummer gaf van Nico, de vader van Hylke die oogsrts is. Ik belde hem omdat ik graag gerust gesteld wilde worden. Dat werd ik niet, integendeel. Hij vertelde me in in dit telefonische-intercontinentale-consult dat het wel eens heel ernstig kon zijn!
Toen kon ik natuurlijk neit meer stilzitten. Ik meende me te herrineren dat ik een stukje terug langs de grote weg een klein hotelletje had gezien. Ik ging dat in de schemering bekijken. Het bleek te kloppen en de eigenaar was heel vriendelijk en sprak vloeiend engels, hij was engelse leraar geweest! Snel weer naar m`n tent om alles in te pakken en toen kapot van dit gezeul en waarschijnlijk de ziekte in bed gedoken voor opnieuw een nacht met veel pijn. Ik werd wakker en merkte dat mijn zicht nog minder was geworden, rechts! Ik kon nu eens mijn eigen hand meer onderscheiden als ik mijn arm half strekte. Eng!
De eigenaar van het hotel regelde dat ik `s ochtens met twee vriendelijke ingenieurs mee kon rijden naar Anamur, de dichtsbijzijnde stad, waar ze me naar de dokter zouden brengen. De ingenieurs namen het er nogal van bij het ontbijten en hadden niet echt door dat ik me nogal rot voelde en zo snel mogelijk naar een dokter wilde. Maar goed, na wat aandringen vertrokken we en werd ik voor de deur afgezet. Dat is fijn als je weinig ziet! Ook deze dokter kon me niet geruststellen. De diagnose was snel gesteld: hoornvlies ontsteking. Wat volgde was een uur vol druppel en zalf, toen een tochtje met de assistente naar de apotheek voor 5 verschillende soorten medicijnen. Ik kreeg een pretnison injectie en mocht gaan. maar moest dezelfde middag nog terug komen.

De tussenliggende tijd gebruikte ik om het besluit dat ik genomen had in daden om te zetten. Ik boekte een vlucht terug naar Nederland. Ik besloot dit om drie redenen. Ten eerste merkte ik dat het hele gebeuren met mijn oog me behoorlijk aangreep, ookal was dit nog maar Turkije waar de medische voorzieningen relatief goed zijn, ik mobiel bereikbaar ben en alles nog neit zo afgelelgen is. het idee dat iets dergelijks mij ook echt in de middel-of-nowhere kon overkomen stond mij totaal niet aan. Dit wist ik natuurlijk al eerder, maar het was in ene dichtbij. Ten tweede duurt het wel even voor mijn oog genezen is, en ik breng deze tijd veel liever door bij bekenden. En ten derde valt het alleen zijn me zwaarder dan ik verwachtte. Fietsen is namelijk echt alleen, afgeizen van de vluchtige contacten in winkels met mensen die geen engels spreken. Het is een wereld van verschil met backpacken, waarbij je vaak in hostels (met behulp van de lonley planet) meer mensen tegenkomt die hetzelfde doen. Tot nu toe had ik een doel voor ogen dat dichtbij was: Alanya waar ik Laura en Leonie zou ontmoeten. Dat doel was weg en ik ging de dagen al aftellen tot de dag dat mijn moeder misschien (was nog lang niet zeker) naar India zou komen. Dat waren nog ruim 90 dagen. Ik wilde graag dat het anders was, maar ik denk niet dat ik hiervoor weggelegd ben.
Ik kom dus terug naar Nederland, zaterdag middag heb ik een vlucht vanaf Antalya. De komende dagen besteed ik aan dokter bezoek en slapen! Ik wil hierbij alvast iedereen bedanken voor het volgen van mijn reis; het is leuk om te weten dat ik dit niet allemaal voor niets heb geschreven en het was steeds erg leuk om jullie reacties te lezen! Jammer dat dat nu over zal zijn, bijna een reden om toch door te gaan!
In nederland laat ik nog wel even weten dat ik veilig geland ben en ik weer alles kan zien!

Groetjes
Anne

PS: ik weet nog niet wat ik ga doen zodra ik beter ben. Maar mocht je een kamer weten in Amsterdam, of toevallig ergens werk voor me weten, ik hoor het graag!

Beste mensen!

Het is intussen echt alweer een tijdje geleden! Tien dagen om precies te zijn, en dat is een record. Ik was in Kaş toen ik de laatste keer schreef, ik sliep toen voor een nachtje in een guesthouse en wilde direct door, ik moest immers op tijd in Alanya zijn om Laura en Leonie te ontmoeten! En de oplettende lezer heeft het misschien al gezien in de commentaren op m`n vorige verslag, maar in dat guesthouse presteerde ik het om mijn moneybelt (geld en paspoort, zeg maar het belangrijkste dat ik bij me heb) onder m`n hoofdkussen te laten liggen. Ik kwam er pas na 80km fietsen achter en schrok me kapot! Ik was die ochtend wel weg gefietst met het idee dat ik iets vergeten was, maar had na een paar minuten bedacht dat ik m`n tanden was vergeten te poetsen, dat zou het wel zijn dan. Niets bleek minder waar. Ik zette m`n telefoon aan en ontving direct een smsje van Anneke en Egbert (de nederlanders die ik in m`n vorige verslag ook al noemde), het was gevonden! Ik belde het guesthouse en de aardige mensen stelden voor dat ze het wel mee konden geven aan iemand die mijn kant op reisde! Gelukkig, ik hoefde niet eens terug! De volgende ochtend kwam ik aan in Olympos, daar was men al op de hoogte van mijn komst en mijn verlies, dat was doorgebeld. Ik checkte in in een boomhut en plofde neer in een van de vele lounchhoeken. Dat is wat je doet in Olympos, lounchen. Ik was neergeploft bij Gonça (turks) haar vriend Tim (duits) en Jamie (engels). Leuke gesprekken over reizen en over hoe lang je wel niet niets kon doen en hoe fijn dat was. Ik stond slechts op om m`n moneybelt op te halen bij een boomhut verderop, Rhiannon (australisch) had het meegenomen! Het avond eten en ontbijt was inbegrepen bij de prijs en je kon zoveel eten als je wilde. Veel in mijn geval, erg veel, erg lekker eten! Het gevolg van de relaxte sfeer was dat ik echt nog een nacht moest blijven, wat weer tot gevolg had dat ik na twee dagen (en vele nieuwe vrienden) een beetje door moest fietsen richting Alanya. Ik overschreed die avond de 5000km, hetgeen gepaard ging met een foto:

[singlepic=100,288,216]

Ik sliep vlak na Antalya in een plantage en stond vroeg op om mezelf tot vlak voor Alanya te rijden. Dat lukte, ik dacht 20km voor de stad vlak langs de weg te staan waar Laura en Leonie die nacht over zouden rijden. `s Ochtends reed ik de laatste etappe en lag al vroeg op het strand

[singlepic=102,288,216]

waar ik de twee dames ontmoette toen zij wakker waren geworden. Een leuk weerzien! Ik was intussen ruim net zo lang “alleen” als ik met WF had gereden, en ik vond het erg leuk weer bekende gezichten te zien! Even overschakelen naar nederlands en het voelde al snel gewoon. Aan het eind van de middag gingen we richting hun appartement waar ik voor een bijbetaling op de bank mocht slapen: prima! We aten `s avonds hollands, ik een lekkerbekje en appeltaart toe, terwijl we naar het nederlands elftal keken. Wat toen volgde waren 3 dagen die gekenmerkt werden door gezelligheid, strand, slapen, uitgaan, eten en fiets onderhoud, misschien het best geillustreerd met een foto:

[singlepic=101,288,216]

Maar aan alle leuke dingen komt een eind, en m`n benen begonnen te kriebelen! Gisteravond namen Laura en Leonie me mee uit eten, en daarna doken we de kroeg in (Niet de Robin Hood, sorry fans, maar die was leeg en de barkeepers te opdringerig). Toen ik vanochtend, niet al te vroeg, wakker werd pakte ik m,n spullen in, ontbeten we en reden we richting een bevriende turk alweer we thee dronken en afscheid namen. Volgens turks gebruik werd ik uitgeleide gedaan door water achter me aan te gooien op de straat; dat mijn pad zo schoon mag zijn als water.
Even voelde het echt alleen, maar snel ook alweer vertrouwd. Alhoewel, het weer is een beetje omgeslagen en er dreigt onweer, dat was ik niet meer gewend! Nu ga ik zo, na een korte, halve dag fietsen een plekje voor de nacht zoeken en dan morgen vroeg op: richting Iran! Over een week of drie hoop ik de grens over te steken.

Groetjes,
Anne

Nadat ik m’n vorige verslag schreef kwam ik terug op de camping de nederlandse dame weer tegen, die heeft mee heel aardig aan nieuwe voorraden afwasmiddel en zout geholpen; het is een beetje overdreven om met kilo van beiden rond te fietsen als je er toch zo weinig van nodig hebt. En een grote fles of zak kopen en dan het meeste weggooien doe je ook niet. Hetzelfde geld eigelijk voor wc-papier: ik rij niet met vier rollen rond, ik leen gewoon af een toe een rolletje bij een benzinepomstation.

De dag erop reed ik naar Ephesus, en het werd langs Ephesus: ze deden niet aan studentenkorting, ik laat het ongezien achter als een reden om terug te komen. Verder dus, over een lange rechte en vlakke weg, het ging lekker en hard en om een uur of 15:00 vond ik een mooi plekje in een vijgen/limoen/granaatappel plantage. Daar viel ik in slaap en werd wakker met dreigend omweer: snel de tent op en erin. Vanuit de tent koken, en met gezellig regengeluid geslapen. Midden in de nacht werd ik wakker van stemmen om de tent. Vreemd genoeg vond ik het niet echt eng, toen er een zaklamp scheen stak ik m’n hoofd naar buiten: “Turkish yök, ben Hollanda”, toen was het goed. Maar waarschijnlijk nog steeds raar voor hen, en voor mij: wat deden ze daar in het donker? Ik viel weer in slaap en toen het licht werd bedacht ik me dat ze natuurlijk het water de goede kant op aan het leiden waren, zo vaak regent het er niet. Daar waren ze toen ook nog bezig, even kort gepraat: alles was prima, natuurlijk.
Door naar Pamukale (letterlijk: katoen kasteel), daar zijn natuurlijke baden in kalkrotsen gesleten waarboven runies gelegen zijn. Met de fiets en kleine autos kon je een stukje afsnijden, dat deed ik, en nu reed ik eindelijk eens over kleinere weggetjes (dat is best lastig in Turkije). Natuurlijk moest er direct een school uitlopen toen ik langskwam. Tientallen meerennende jongetjes en giecheldende meisjes, erg grappig. Maar er moesten volwassenen aan te pas komen toen ik door wilde, ze wilden allemaal achterop mee. Ik kwam in Pamukale aan in een ongelovelijk relaxed guesthouse met een tuin waar ik m’n tent op kon zetten, zwembad, gratis internet en boeken die ik kon lezen. Pas aan het eind van de volgende middag ben ik alles wat er te zien viel eens gaan bekijken:

[singlepic=94,288,216]

En voor de verplichte foto’s ben ik tot zonsondergang gebleven:

[singlepic=99,288,216]

Erg mooi, en eindelijk ook eens van de oude stenen kunnen genieten omdat de tourbussen op tijd weer moeten vertrekken, het was er bijna leeg. In Hierapolis staat een groot theater dat nog redelijk (of weer redelijk) in tact is. Als je daar zit krijg je echt het idee dat er zo een optreden kan beginnen.

Toen was het tijd om weer verder te gaan. En ik kreeg het voor het eerst echt zwaar. Een zware steile klim, anderhalf uur lang in het lichste verzet omhoog. Daarna reedt ik op een hoogvlakte, waar ik ook een plek vond voor de tent. Dan denk je dus dat je de volgende dag naar bedenen mag, maar nee. De dag begon weer met een klim. Nu geld natuurlijk het gevleugelde gezegde: “een klimmetje in de morgen is een dag zonder zorgen”. En dat bleek, ik vond een mooie slaapplek, op een camping (die ook kinderboerderij was), aan een meer. Prima, maar toch door, naar Ölüdeniz. Dat ging redelijk snel, tot de laatste paar kilometer, toen kreeg ik weer een klimmetje voor mn kiezen. Dat betekend dus een uur omhoog ploeteren en dan vijf minuten naar beneden. Letterlijk.
Wederom werd ik beloond met een ongelovelijk mooi plekje en een nog mooiere zonsondergang:

[singlepic=96,288,216]

Ook op die plek ben ik twee nachten gebleven. Er was daar ook een engelse dame, die kwam voor 3 weken en er intussen 3 maanden was, die gisteravond een feest gaf voor haar engelse vrienden uit de buurt. De boel stroomde vol met bejaarde engelsen die na een paar biertjes moesten dansen op turkse muziek, bijzonder schouwspel vanaf het platform met mijn tent.

Vanochtend moest ik een stukje terug, weer die stijle berg over. Maar ik denk dat ik er maar aan moet gaan wennen, want het ziet er niet naar uit dat het in de nabije toekomst nog erg vlak gaat worden voor mij. Nu ben ik in Kaş beland en heb voor de verandering mijn intrek genomen in een guesthouse. Ik heb dus een bed. Ook wel eens fijn! Weer volop nederlanders om me heen, maar nu van het type “individuele reiziger”, leuk om weer te zien (ik moet aardig zijn, er lezen er twee mee), was al bijna bang dat dat niet bestond in turkije.

Ohja, ik heb tot nu toe voornamelijk contact met turkse mannen. En een enkele keer een vrouw in een grote stad, of als ze in een winkel of camping werkt. Maar “de normale turkse vrouw” uit het dorp daar krijg je geeneens oogcontact mee. Het zwaaien en “Merhaba” (hallo) roepen gebeurt met kinderen en mannen. Nu was ik vanmiddag een bergje op aan het ploeteren, en daarbij maak ik weinig geluid. Een vrouw met haar huis aan de weg had me dan ook niet aan horen komen en leit een enorme scheet. Echt enorm. Ik moest grinniken, ze draaide zich om, zach mij en moest toen zelf ook hard lachen, leuk voor de verandering.

Groetjes,
Anne

M’n vorige verslag was misschien een beetje kort, zal het nu iets uitgebreider maken, zonder langdradig te worden, hoop ik.
Ik kreeg reacties van mensen dat “een biertje voor €60,-“ ze bekend voor kwam. De avond dat dat gebeurde lazen WF en ik al in de Lonely Planet (een reisgids) dat dit een veelvoorkomende scam is in Istanbul. Later kwam ik ook anderen tegen die veel meer betaald hadden voor een biertje, heb bedragen tot wel € 3000,- voorbij horen komen. Bizar. In Canakkale, waar ik m’n vorige verslag schreef, kon ik geen plek vinden voor een redelijke prijs. Heb dus boodschappen gedaan en ben doorgefietst. Vond een heel mooi plekje hoog boven het water, met uitzicht over de vernauwing die de Egeïsche zee van de Marmara Zee scheidt:

[singlepic=84,288,216]

Ik zat daar fantastisch mooi te dineren, met oa zelfgemaakte pudding, onder een grote eikenboom, tot ik merkte dat ik op een mierenhoop zat en moest verhuizen om niet opgegeten te worden. Tien meter verderop was het prima. Volgende dag vroeg op, naar Troje! Onderweg werd ik ingehaald door Nederlandse motoren. De berijders kwam ik in Troje weer tegen. Ze bleken ingevlogen te zijn, naar Istanbul. Heb even met ze staan praten, en volgens mij geloven ze nu nog niet dat ik wel de hele weg gefietst heb. Troje is trouwens alleen bijzonder door de verhalen. Er is niet erg veel meer van over. En wat er over is, is niet erg duidelijk doordat er in 5000 jaar vele steden op elkaar gebouwd zijn. Het paard van Troje is er overigens nog:

[singlepic=90,288,216]

Die middag weer verder gereden, overwoog om naar een eiland te gaan. Maar in de haven kon ik de boot nog net zien vertrekken. Was blijkbaar niet de bedoeling dat ik daar heen ging. Ook prima. Heb eten ingeslagen en een mooi plekje aan de kust gevonden, op een duin, met strand een paar meter naar beneden. Intussen deed ik het wat rustiger aan, en schaam ik me niet voor 90km of zelfs 60km per dag. Het is lekker dat ik daardoor wat meer tijd heb om te lezen, te schrijven, routes te plannen en helemaal niets te doen. Dat doe ik dan ook uitgebreid. Vrijdag reed ik een stuk landinwaarts, heuvel op, heuvel af, in de brandende zon. Heerlijk zweten en mensen die eerst niet begrijpend naar me staan te staren en dan vriendelijk lachen en zwaaien. Ik kwam langs Alexandrië. Nog meer oude stenen, zonder omheining en zonder mensen. Toen ik weer aan de kust kwam was deze veranderd. Overal ressorts en appartementen. Lastig om een plekje te vinden, maar vond een prima plekje, tussen de ressorts aan het enige weiland dat nog over was. Kwamen ’s avonds herders langs, die het vreemd vonden mij daar te zien, maar was verder allemaal prima, natuurlijk.’s Ochtends was het verder fietsen langs de verpeste kust. Maar wel fijn, want het was vlak en ik had de wind in m’n rug. Een tuterende auto kwam langs, op zich niets bijzonders: 1 op de 4 auto’s toetert naar me, maar deze stopte en het bleek Christian, de Duitse jongen waarmee ik een paar dagen ervoor had gegeten. Hij reed de andere kant op, vond Turkije te duur, en hij heeft eigenlijk gelijk ook. Ik geef hier meer uit dan in Duitsland!Ik wilde nog een stuk doorfietsen, maar vond een mooi plekje op een haast verlaten strand. Stond alleen veel wind. En de wind kwam uit de richting van de zon, dus uit de wind zitten en in de zon ging niet. Ach. Toen de zon onder ging verdween ook de wind en kon ik lekker slapen. Ik werd wakker met schapen om de tent:

[singlepic=83,288,216]

En de bijbehorende herder lachte vriendelijk, zoals ik inmiddels gewend ben. Wildkamperen lijkt hier geen probleem, of zelfs de normaalste zaak van de wereld. Het werd de dag van de 4000km:

[singlepic=85,288,216]

Die maakte ik op een weg langs een industrie terrein. De weg lag vol met grote brokken metaal, erg vreemd. De volgende ochtend zag ik arme mensen met paard en wagen dit metaal verzamelen, en grote vrachtwagens waar het af bleek te vallen. Dat verklaarde, maar het blijft vreemd. Ik was erg vroeg opgestaan, en om 7:45 was ik al onderweg. Het loonde, want om 12 uur was ik Izmir, 2 miljoen inwoners, al ruimschoots voorbij en zat ik te lunchen. Ik wilde alleen maar naar de kust fietsen, maar het ging zo lekker dat ik nog maar 30km door knalde en in Kucadasi belande. Dat is een toeristisch oord aan de Middellandse Zee. Ik vond er een camping voor €3, 50 inclusief zwembad en Nederlandse kampeerders. Even gebeld met m’n moeder, die was jarig, en wat rond gelopen langs de boulevard. Grote hordes Nederlanders, Belgen en Britten die van de cruiseschepen afkomen. Wat een mensen…

De afgelopen twee dagen ben ik druk bezig geweest met schoonmaken, repareren, e-mailen, zwemmen, bruin worden en dat soort dingen. Ik ben nu weer helemaal klaar om te vertrekken, en dat ga ik morgenochtend dan ook doen. Op dit moment twijfel ik nog of ik langs Efephesus zal gaan. Dat zijn nog meer oude stenen, maar deze schijnen bijzonder mooi te zijn… In ieder geval ga ik twee dagen landinwaarts, naar Pamukale; omdat het daar mooi is, en omdat ik pas over twee weken in Alanya hoef te zijn en dus niet te hard die kant op moet rijden.

Er zijn nog wat foto’s te zien in het fotoboek, er is gewerkt aan een manier om foto’s op deze websıte te laten zien. (bedankt Wout!)