Stukje Fietsen, enzo…

Beste mensen,

Een week geleden mailde ik jullie dat het allemaal over was, ik kwam naar huis. Dit zorgde voor een hele hoop bezoekers (exact 666 unieke bezoekers in een week!) en erg veel bemoedigende reacties op mijn blog. Dank hiervoor! Ik begin zelf bijna te geloven dat ik een held ben doordat ik opgeef, alhoewel opgeef. Ik heb intussen een ticket gekocht: op 3 december vlieg ik terug naar Antalya, zonder fiets, dat wel.

Ik wil toch nog even schrijven hoe ik vanuit een hald blinde toestand in Turkije in het veilige huis van mijn ouders belandde. De dag dat ik mijn vlucht boekte zat ik nog in het hotel waar ik heen gestrompeld was vanaf mijn tent. Dat was een heel eind van de stad waar de dokter zijn praktijk had. Niet handig dus, en ik wilde de volgende ochtend de bus nemen, met mijn fiets naar de stad. Ondanks dat iedereen mij verzekerd had dat dit geen enkel probleem zou zijn, was dit natuurlijk wél een probleem. Maar na wat aandringen, met geld zwaaien en zielig doen met mijn oog kon ik mee met het busje:

[singlepic=104,288,216]

In het stadje Anamur aangekomen nam ik een hotel naast het busstation, handig als ik de bus ‘s ochtends vroeg naar het vliegveld moet nemen! Ook gelijk bij die bus maar even regelen dat de fiets mee kan! Dat heb ik daar 3 keer gedaan, je kan niet zeker genoeg zijn. En iedere keer werd mij verzekerd dat het geen enkel probleem op zou leveren.

Drie dagen lang strompelde en struikelde ik, tot vermaak van de lokale bevolking, rond door het stadje. Twee keer per dag naar de oogarts, en een speurtocht naar een doos waar m’n fiets in kon. Dat was niet eenvoudig, leg dat maar eens uit in het turks. Toen ik iemand gevonden had die me begreep, of tenminste dat dacht: hij was stom, en deze iets in het turks op een blaadje krabbelde ging het makkelijker. Iedereen verwees me door en ik belande in een busje dat me langs allerlei garages reed om uiteindelijk ergens in een hoekje een doos van een scooter te vinden: perfect. Ik werd met doos en al naar mijn hotel gebracht, en men verwachte geen enkele betaling! Heel vriendelijk. Na nog een speurtocht in een klein donker winkeltje had ik ook rollen tape en een grote stift en was ik er klaar voor!

Twee nachten later begaf ik me om 5 uur ‘s ochtends naar het busstation met fiets, tassen en doos: een heel gesleep. Daar stopte ik m’n fiets in de doos en wachtte op de bus. Die kwam, en ik kon mee. Maar m’n fiets niet, echt niet. Het was vol! En dat klopte wel, het zag er erg vol uit. Maar met wat aandringen, beloftes van extra geld en wederom zielig kijken (hetgeen niet moeilijk was) mocht de fiets, mits uit de doos mee. En toen de doos. Leg maar eens uit dat een stuk karton je ontzettend dierbaar is. Ook dat lukte, en om 5:30 reden we, op naar Antalya.

Vijf uur later werd ik aan de kant van de weg gedropt, redelijk gaar en weer met die berg spullen. Ik was oorspronkelijk van plan het laatste stukje van een paar kilometer te fietsen. Maar het taxi busje was té verleidelijk en een paar minuutjes later lag de berg spullen voor de vertrekhal op het vliegveld, zes uur voor m’n vlucht zou vertrekken. Ik liet de fiets en doos even op slot buiten om zelf naar de wc te gaan. Het gevolg was dat ik me binnensloot en met moeite weer buiten kwam. Toen dus maar de fiets goed inpakken, naam en adres op de doos en wachten. Bij het inchecken was het, ondanks 3 telefoontjes naar iedereen die er mee te maken kon hebben, wederom een probleem dat er een fiets mee mocht. Maar na wat wachten en gelukkig veel geduld en hulp (ik moest in euros betalen, niet in lira, bizar!) van de mensen achter mij in de rij kon alles mee. En met een uur vertraging plofte ik doodop in het vliegtuig. Een paar uur slapen later stond ik in Amsterdam bij de speciale bagage te wachten alwaar een enorm alarm, zwaailicht en het opengaan van een groot rolluik de komst van mijn fiets aankondigde. Ik sleurde de hele handel de aankomst hal in, alwaar mijn familie mij opwachte! Fijn, geen zorgen en gestruikel meer. Op naar huis en lekker slapen.

Na een paar dagen niets, en twee bezoekjes aan de oogarts (het komt allemaal goed!) begint het allemaal alweer te kriebelen: ik heb nog een visum voor Iran en nog geld op de bank. Over een maand vlieg ik terug naar waar ik vandaan kom, en ben van plan om met rugzak en openbaar vervoer mijn reis voort te zetten. In de tussentijd heb ik waarschijnlijk een fulltime baantje; je moet wat doen en deze manier van reizen is iets duurder.

Nogmaals bedankt voor jullie aandacht! En als je niets doet ontvang je over ruim een maand berichten als ik mijn reis ga voortzetten. Mocht je daar geen trek in hebben (het is immers een stuk minder uitdagend) dan is het mogelijk je af te melden.

Groetjes,
Anne

PS: werk heb ik dus waarschijnlijk, maar een tijdelijk woonruimte in Amsterdam zou ik niet afslaan, dus mocht je iets weten of horen, dan hoor ik het graag!