Stukje Fietsen, enzo…

Beste mensen,

Nadat ik in Esfahan (Iran) m’n vorige blog schreef ging ik ‘s avonds op zoek naar Elisa, wat rondvragen in de buurt waar ze woont zorgde ervoor dat ik een open deur vond waar twee meisjes nederlands spraken, dat kon niet missen! Erg leuk om Nederlands te spreken en over het leven in Iran te horen! Mohsen, Elisa’s man, bracht me terug naar m’n hotel.

De volgende ochtend vroeg de bus naar Tehran om m’n visum te regelen. De dag bracht ik weer door met Arsham, de iraanse student en zaterdag middag, om 1600 had ik m’n Pakistaanse visum in m’n bezit! Zo snel mogelijk naar het busstation om de eerste bus naar Shiraz (die komt langs Esfahan waar ik net vandaan kwam) te pakken. Ik sliep verbazingwekkend goed in die bus, en toen ik ‘s ochtends heel vroeg in Shiraz de kamer vond waar Evert (de noor waar ik al eerder mee reizde) en Christian (oostenrijker en fietser die ik al eerder tegengekomen was) sliepen, was een uurtje slaap voldoende.

Na dat uurtje slaap vertrokken we per gratis studentenbus naar Persepolis (http://en.wikipedia.org/wiki/Persepolis), oude stenen die ongeveer 2500 jaar geleden nieuw waren, waar we een iranier ontmoette die heel aardig leek maar al snel irritatie opwekte door onder andere z’n overdreven Amerikaanse accent. Maandag vertrokkenb we naar Yazd, een woestijstad; we hadden gehoord dat er daar een hotel met kerstboom was! Dat bleek waar te zijn. Het Silk Road Hotel had een nederlandse eigenaar, twee kerstbomen, goed eten en veel backpackers. Ideaal dus voor de kerst. Na een gezellige kerstavond volgde een traditionele eerste kerstdag: ik heb helemaal niets gedaan, afgezien van een half geslaagde skype-naar-nederland poging. ‘s Avonds haalden Evert en ik ongeveer 15 backpackers bij elkaar voor een grote kerstmaaltijd onder de kerstboom, naast de openhaard (het was er erg koud) en met alcohol vrij bier. Na een vergelijkbare tweede kerstdag was het tijd om te vertrekken. Samen met Evert nam ik de bus richting de Pakistaanse grens. ‘s Ochtends heel vroeg kwamen we aan in een plaatsje, 90km voor de grens, waar iemand ons wijs probeerde te maken dat hij bij de duane werkte en ons erdoorheen kon lozen voor $5 per persoon. Ervaren reiziger als ik ben, wist ik wel beter en geloofde ik hem niet. We namen een taxi voor $1 per persoon en stonden 5 kilometer later langs de kant van de weg, overgeleverd aan de grillen van andere taxi chaufeurs. Na wat geruzie over een weer werd het $4 naar de grens. Daar aangekomen was alles nog dicht en toen het open ging stond daar de duanebeamte/taxichaufeur boos te zijn, hij dreigde dat we een uur moesten wachten en alsnog de $5 moesten betalen. Dat bleek gelukkig een loos dreigement. We staken de grens over, zetten onze klok goed (4 uur later dan nederland) en liepen een hokje in dat de pakistaanse duane voorstelde. Na wat papier werk konden we aan de slag met de geldwisselaars. Toen we naar de bank liepen kwamen we erachter dat er het een en ander mis was in Pakistan. De bank was dicht omdat er een rouwperiode was omdat Benazir Bhutto (voormalige premier van Pakistan) de dag ervoor doodgeschoten was. Toen waren we natuurlijk echt overgeleverd aan de geldwisselaars die er ook net achter waren gekomen dat de bank dicht was. Ik wisselde net genoeg geld om in de volgende grote stad te komen. En samen met Evert en een koppel (nieuw zeelands en engels) die we op de grens tegenkwamen namen we de eerste bus naar Quetta, een stad in Baluchistan, vlakbij de Afgaanse grens. Die rit zou verschrikkelijke moeten zijn, maar toen ik m’n slaapzak van het dak haalde was het warm genoeg en sliep ik zelfs paar uur; af en toe wakker ruw wakker geschudt door dat ik uit m’n stoel werd gelancheerd. We kwamen om 2 uur ‘s ochtends in Quetta aan en checkten-in, in een vies, koud hotel dat veel te duur was. ‘s Ochtends kwamen we er achter dat de situatie vervelender was dan we dachten. Er reden geen treinen en geen bussen, en bijna alle winkels en banken waren dicht. Gisteren zijn we dus de hele dag bezig geweest met zoeken van een bank en informatie inwinnen over de situatie in dit land. In Quetta zelf is afgezien van de gesloten winkels niets te merken van de onrust die wel op tv te zien is. We hoorden geruchten dat er de komende 40 dagen geen transport zou zijn, op het treinstation werd ons verteld dat er 2 weken geen treinen zouden zijn, en anderen vertelden ons dat er een week lang geen bus naar Lahore zou vertrekken. Redenen genoeg dus om een goed hotel te zoeken! Dat vonden, we voor dezelfde prijs kregen we een schoon en warm hotel, met tv waarop engels nieuws uitgezonden wordt!

Vanochtend ben ik wederom de stad in gegaan, op zoek naar transport. Dat heb ik nu gevonden, morgen om 4 uur vertrekken we richting Lahore, een 22 uur reis. Dat betekend dat we met oud&nieuw in de bus zitten, niet ideaal! Zomenteen ga ik op zoek naar wat niet-alcohol vrij bier om er toch nog wat van de maken. Vanuit Lahore ga ik m’n Indiase visum regelen en zodra ik die heb steek ik de grens over, richting het zuiden, naar de warmte.

Alvast een gelukkig Nieuw Jaar!
Groetjes,
Anne

PS: op de blog van Evert staan wat foto’s

Beste mensen,

Gelijk nadat ik m’n vorige stukje schreef vertrek ik naar het bustation. Toen ik uit de taxi stapte werd ik belaagd door mannen die me een ticket wilde verkopen. Ze konden  ruiken dat ik naar Tehran (de hoodstad van Iran) wilde. Aangezien ze de juiste prijs voor een Volvo bus riepen ging ik acoord en belande op een doorgezakte stoel. In Iran heb je ‘volvo’ en ‘mercedes’  bussen, die niet per se van dat merk hoeven te zijn. Volvo bussen zijn wat comfortabler en sneller, tenminste, over het algemeen, de mijne was dat niet. Na een nacht bushangen werd ik wederom belaagd, ditmaal door taxi chaufeurs, maar ik liet me niet kennen en wist goed af te dingen en betaalde uiteindelijk zelfs de juiste prijs naar mijn hotel!

Na een paar uurtjes slaap was het tijd om aan de slag te gaan: een visum voor Pakistan regelen. Daarvoor had ik een brief van de Nederlandse Ambassade nodig. Ik was bang dat dat niet ging lukken, omdat ik reizigers tegen was gekomen wiens ambassade de brief niet verstrekte. Mijn ambassade maakte er echter geen probleem van, en met de brief op zak ging ik de volgende ochtend vol goede moed op weg naar de Pakistaanse ambassade. Het bleek echter weekend (donderdag en vrijdag, stom!). Zaterdag dan dus maar! Het leek allemaal goed te gaan, vriendelijke man die het wel kon waarderen dat ik wat Urdu sprak (eigenlijk sprak ik Hindi, maar het blijkt inderdaad erg op elkaar te lijken). Ik moest zondag maar bellen om te vragen of het visum klaar zou zijn. Dat was het niet, moest maandag om 1600 langskomen. Toen ik daar dus om 1545 stond was het “what are you doing here”, met grappig pakistaans accent. Het vervolg was niet grappig. Ik had ‘s ochtends moeten komen, ze gingen net sluiten en zouden vier dagen dicht blijven. Zaterdag mocht ik het weer proberen! Balen! Ik wilde niet nog vier dagen in Tehran blijven, ik had het wel gezien en de smog maakte het niet beter.

Maar toen ik naar buiten liep werd mijn humeur gelijk weer opgevrolijkt door de fantastische mensen hier! Een meisje sprak me aan, in vloeiend engels, en nodigde me uit om aanstaande vrijdag met wat vrienden waterpijp te komen roken. En dat soort dingen gebeurt hier meer! De avond van de dag dat ik Tehran aankwam ging ik met een zweedse jongen Sebastian, mee drinken (thee, geen alcohol hier) met wat studenten die hij eerder had ontmoet. Bleken onder andere Theologie studenten te zijn, intressant in een Islamitische Republiek. Leuke gesprekken, niet anders dan met vrienden in nederland! Ze zijn hier erg goed op de hoogte van wat er in het westen gebeurd! Ze hebben een veel realistischeer beeld van ons dan wij in het westen van Iran hebben. Dat zette me wel aan het denken: welke media ‘censuur’ is sterker? (lees het boek: ’Het zijn net mensen’ van Joris Luyendijk). 

Ik werd uitgenodigd vrijdag mee te gaan naar de bergen. Dus ik stond ‘s ochtends heel vroeg klaar en vertrokken Ali, Arsham, zijn vriendin Nargez en ik naar de bergen vlak buiten de stad. Het was er druk, voor de meeste iraniers is vrijdag de enige vrije dag in de week. Maar toen we hoger kwamen bleven alleen de mensen met de mooie berguitrustingen over. De studenten met wie ik was hadden ook alle gadgets: mooie schoenen, de juiste tas, gps, brillen, stokken, etc. Alle hun geld ging daar heen. We maakten een lange wandeling en hadden meer goede gesprekken. Twee dagen daarna sprak ik weer af met Arsham, en aten we in de mensa van zijn Universiteit, hij studeerd medicijnen aan de Iran Medical Univeristy. Leuk om daar rond te lopen, het verschild niet veel met nederlandse universiteiten.

Toen ik hoorde dat ik nog vier dagen om mn visum moest wachten besloot ik ondertussen ergens anders heen te gaan. En toen ik ook nog eens gewaarschuwd werd dat de grens tussen India en Pakistan wel eens dicht kon gaan na de verkiezingen op 8 januari, besloot ik alvast Esfahan te gaan bekijken. Samen met Evert (een noor) Orhan (een turk) en zijn vriendin (haar naam vergeten, Maleisisch) stapten we in de bus en eersgisteren, dinsdag avond, kwamen we hier in Esfahan aan. Gisteren heb ik samen met Evert de hele dag door de stad gelopen. Overal gigantische moskeen, pleinen en bazaar. Erg mooi en overweldigend. Maar vooral ook erg koud! Onderweg kwam ik Eliza tegen (zij woont hier, en reageerde vaak op mn eerdere berichten). Vanavond ga ik naar haar huis toe!

Morgen ochtend vertrek ik weer, terug naar Tehran om waterpijp te roken met wat iraniers en mn visum op te halen, inshallah (als god het wil). Mijn plan is om dan zaterdag avond gelijk een bus naar het zuiden, naar Shiraz, te nemen en om dan een leuke plek te vinden om Kerst te vieren!

Groetjes,
Anne

PS: Er staan weer wat nieuwe foto’s in m’n webalbum

Beste mensen!

Ik ben nog maar een week weg maar heb intussen al wel ruim 2000km
afgelegd, dat red je niet op een fiets! Vorige week zat ik bij Apollo
thuis, in Alanya. Die avond werd ik door zijn broertje naar de bus
gebracht, de bus naar Sanliurfa. Daar kwam ik in de ochtend aan, met
druilerig weer. Jammer. Tijd om mn warme kleren te voorschijn te
halen! In een goedkoop hotelletje kwam ik twee nederelanders tegen die
al 17 maanden onderweg waren en min of meer de omgekeerde route van
mij deden, leuk om over te horen!
De volgende ochtend een minibusje naar Harran genomen, volgens velen
de langst continue bewoonde plek ter wereld. Maar in wat voor woning!
Er staan daar een sort bijenkorf achtige hutten, vreemd om te zien.
Maar ook daar was het koud! En toen ik de volgende ochtend uit de bus
stapte in Van was het zowaar nog kouder, lekkere vakantie!
Van ligt helemaal in het oosten van Turkije, niet ver van de grens met
Iran. Ik ben daar 1 nacht gebleven en nam de volgende ochtend een
klein busje naar het grens plaatsje. Dit busje moest over een hoge
pas, en we haalden allemaal autos in die stopten om sneeuw kettingen
om te doen, mijn busje niet. Dat vond ik dapper van de chauffeur, maar
goed, hij doet het dagelijks… Toen we even later in de voorkant van
een vrachtwagen geparkeerd stonden was het toch even schrikken: hoop
bloedneuzen en schrammetjes (verder niets). Maar het busje kon niet
verder. Dus ik liftte verder en kwam aan in Dogubayazit, het grens
plaatsje. Daar een nachtje geslapen en toen was ik klaar voor Iran!
‘s Ochtends vroeg naar de grens, want in Iran zou het 1.5 uur later
zijn. In Turkije waren nog een hoop militairen, maar toen ik naar de
Iraanse grens liep waren (tegen al mijn naïve verwachtingen in) geen
wapens meer te zien! Er waren slechts vriendelijke beamten die meer
gezellig kletsen dan dat ze grondig mn paspoort bekeken. Ik werd
hierna direct een Tourist Information kantoor ingeleid waar ik welkom
werd geheten door een hele vriendlijke, mooie Iraanse dame! Ze sprak
goed engels, we dronken thee en ze hielp me met het wisselen van geld.
Ik kan dus met vrouwen praten! En van een sluier was geen sprake,
slechts een simpele hoofddoek waar haar haar ondruit kwam. Mocht dat
dan? Van mijn beeld van Iran bleek na nog geen 5 minuten weinig over.
Als miljonair liep ik naar beneden, en nam voor nog geen 20 eurocent
een taxi over een afstand van 20km, benzine is goedkoop! In Maku
aangekomen nam ik gelijk  de bus naar Tabriz, 5 uur rijden naar een
stad met ruim 1 miljoen inwoners. In de bus geen gebrek aan
vriendelijke mensen met snoepjes en koekjes die me vertelden waar ik
het beste uit kon stappen. Toen weer een taxi genomen die totaal niet
op een taxi leek, en dat waarschijnlijk officieel ook niet is. Een
leuk gesprek met de chauffeur en op mn bestemming weigerde hij
betaling, dat vond ik vreemd dus ik drong wat aan, maar nee, echt, hij
wilde geen geld! Maar toen ik dan toch echt dreigde weg te lopen zei
de beste man, enigsinds verlegen, maar volledig terecht natuurlijk,
dat hij wel geld wilde. Dus betaalde ik hem, en achteraf veel te veel.
Maar goed, het gaat om centen. Later las ik dat het weigeren van
betaling een soort beleefdheids ritueel is. Ik voelde me een beetje
ziekjes, waarschijnlijks toch iets verkeerds gegeten, hoort een beetje
bij reizen. Maar dat zorgde er wel voor dat ik het eerste hotel nam
dat ik  tegenkwam, niet fantastisch, zeker niet omdat ik de wc vanaf
mijn kamer kon ruiken. Na wat uitgeslapen te hebben voelde ik me beter
en ging ik op zoek naar een beter hotel. Dat vond ik, en er waren daar
twee engelse fietsers die net op het punt stonden te vertrekken, even
een leuk gesprek dus!
Wat rondwandelen door de stad en weer naar de Tourist Information.
Hier werkt een ontzettend vriendelijke, goed engels sprekende en
behulpzame man, Nasser, die de beste restaurants liet zien en kaartjes
uittekend als je ergens heen wilt. Hier kwam ik ook Dmitrij tegen, een
engelse jongen die ook in mijn hotel zat. De volgende ochtend gingen
we samen met het openbaar vervoer (als uitdaging) naar Kandovan. Een
dorpje waar de mensen in uit rotsen gehouwen huizen wonen, een bizar
gezicht! ‘s Avonds zijn we de bazaar in gegaan om waterpijp te roken
en wat kleine dingetjes te kopen. Dat waterpijp roken is een
belevenis. Even rondvragen en dan ga je ergens een klein trappetje op
en kom je in een ruimte vol mannen die zitten te roken en thee aan het
drinken zijn (suiker klem je tussen je tanden, en de thee laat je hier
langs stromen). Leuk ervaring, maar je wordt wat duizelig! Terug in
het hotel kwamen we een belgisch stel tegen, ookal op de fiets! Net
heb ik met hen gegeten en weer waterpijp gerookt, het hoort er een
beetje bij, en het gehad over het rare beeld dat we in het westen toch
hebben van islamitische landen. Op straat zie je hier minstens even
veel vrouwen als mannen, zo niet meer. De meeste van deze vrouwen
dragen slechts een hoofddoek en bij bijna alle vrouwen komt hun haar
daar onderuit. Een burka heb ik hier nog niet gezien. En verder lijken
vrouwen hun man openlijk tegen te spreken (al versta ik ze natuurlijk
niet), in Turkije zag ik dat buiten Istanbul niet. Of het hier
gevaarlijk zou moeten zijn? (Dat werd me veel gevraagd voor ik weg
ging) Ik kan het me niet voorstellen. Zoals Nasser het stelt: “We are
not Taliban!”. Ik heb hier nog geen baarden gezien (behalve dan een
ringbaardje, dat is in de mode). En bedreigend voelt het totaal niet!
Wel een hoop mensen die op een hele vriendelijke manier geintresseerd
zijn en een praatje komen maken. En gerust een half uur met je
meelopen als je ergens naar op zoek bent, dat is me nu al meerdere
keren overkomen.
Goed, dit alles was slechts 4 dagen Iran, maar ik begin te wennen en
het een geweldig land te vinden! Vanavond ga ik naar Tehran, met de
bus. En daar wat visa regelen en misschien wel skien in de bergen!

Tot over een weekje,
Anne

PS1: Er zijn wat nieuwe foto’s, er staan er hier een paar.
PS2: ik schreef dit bericht 2 dagen geleden, posten lukte toen niet

Beste mensen,

Vijf weken geleden kwam ik half blind terug uit Turkije. En de afgelopen vijf weken heb ik me dus druk bezig gehouden met beter worden. Maar ondertussen heb ik ook fulltime gewerkt om weer weg te kunnen! En dat ben ik nu; weg. Vanochtend heel vroeg ging de wekker en om 12 uur stond ik weer in Antalya! Daar kwam ik een Iranier/Iranees tegen en even later een nederlandse turk: Apollo. We namen samen een taxi naar de grote weg waar we een bus neervlagten (zoals dat gebruikelijk is in Turkijke). Samen met Apollo nam ik een bus naar Alanya waar hij woont. Daar aangekomen heb ik gelijk een busticket voor vanavond nog verder naar het oosten gekocht. Na wat gegeten te hebben zijn we naar zijn huis gegaan waar ik dit nu aan het schrijven ben! Om acht uur vanavond moet ik terug zijn op het busstation om 13 uur in de bus naar Urfa te gaan hangen. Daar wil ik wel een nachtje blijven en dan ga ik verder richting Iran, want over 5 dagen verloopt mijn visum en moet ik dus in Iran zijn!

Goed, volgende keer hopelijk meer, langere en mooiere verhalen!

Groetjes,
Anne