Stukje Fietsen, enzo…

Beste mensen,

Ik ben nu een week in India! Na m’n vorige verslag ging ik in een dagje op en neer vanuit Lahore naar Islamabad om m’n visum op te halen. Dit ging allemaal moeiteloos, maar toe we terug kwamen hoorden we van een bom in Lahore, even schrikken, maar goed, de Pakistanen trokken zich er weinig van aan eigenlijk. Het was donderdag, en er was dus ook weer Soefi Nacht, ik ben weer heen gegaan, en het was weer even fantastisch!
Vorige week vrijdag naar India vertrokken. Ik dacht dat Pakistan en India heel erg hetzelfde waren, maar de kleine dingetjes was ik vergeten; de koeien, de mensen echt overal, opdringerige verkopers, winkeltjes overal, zwervers en minder vriendelijke mensen! In India moet je wat meer vechten voor je bestaan, het is ook een stuk armer land dan Pakistan.
Maar ook leuk om er weer te zijn! Ik liet me in Amritsar, met de fietsrickshaw, afzetten bij het treinstation en informeerde naar een ticket voor dezelfde avond. Na wat praten en wat geld kon ik een ‘emergency ticket’ krijgen voor de trein naar Bombay, die avond! Fantastisch! Snel m’n spullen in de cloackroom op het station gedropt en in een rickshaw naar de Gouden Tempel gesprongen. Wederom een indrukwekkend gezicht! Hierna volgde een 32 urige treinreis, 2 nachten in een trein dus! Dat lijkt misschien niet leuk, maar in India is het dat wel! Er is een constante optocht van chaiwallah’s, samosa verkopers, bewakers, conducteurs, travestieten, acrobaten, vloervegers, bedelaars en nieuwsgierige medepassagiers door het gangpad, dat verveeld niet! En mocht het wel vervelen, dan slaapt het bed heel fijn! Uitgerust kwam ik dus aan in Bombay, waar ik naast het station een bus naar Goa vond, voor diezelfde avond, doen dus! Ook daar kon ik mijn tas achterlaten en had een hele dag voor Bombay. Op m’n vorige reis was dit de plek waar in landde vanuit Nederland. Ik vond het toen een hele heftige, drukke, vieze stad. Of de stad is veranderd, of het komt doordat het zondag was, maar waarschijnlijk komt het doordat het nu niet de eerste stad in India is die ik zie, dat Bombay op mij overkomt als een moderne schone en groene stad. Na een prima dag en lekker eten stap ik in een gammele nachtbus naar Goa. Ik dacht dat het intussen warm genoeg was voor slechts een tshirt, maar ‘s nachts bleek het toch nog redelijk fris te kunnen worden! Gaar kwam ik aan in Goa, een staatje in India, met een kustlijn van ongeveer 100km, vol met stranden, hutten, hotels, restaurants en toeristen. Niet echt India, maar wel een prima vakantie even voor mij: reizen is zwaar werk!
Turkse vrienden, in Pakistan ontmoet, hadden me gemaild waar ze zaten. Ik vond ze ‘s ochtends voor hun tipi, op een mooi grasveldje vlak aan het strand. Voor 100rupees (E1.60) per nacht kon ik ook een tipi met bed krijgen, een goeie prijs leek me, want ik had een duur weekje verwacht! Sinds maandag loop ik dus rond in korte broek, slaap ik in een tipi met uitzicht op de sterren, wordt ik wakker door de zon, hardloop ik rond zonsondergang over het strand en eet ik goed eten in het restaurant naast m’n tipi. Dat klinkt fantastisch (hoop ik, dat is het namelijk), maar het gevolg is ook dat veel mensen lang blijven hangen hier. Velen te lang, met als gevolg dat ze gigantisch lui worden en veel te veel drugs gebruiken, en dit is redelijk triest om te zien. Om te voorkomen dat mij hetzelfde overkomt vertrek ik zondag weer, landinwaarts, richting Hampi. Daar ben ik al eerder geweest, maar had het daar toen zo naar m’n zin dat ik er weer even naartoe ga.

Groetjes,
Anne

Hallo!

Toen ik de ochend na m’n laatste verslag wakker werd in Quetta (Pakistan) was het alsof ik in een andere wereld was beland! De rouwperiode na de dood van Benazir Butho was over. De straten die 3 dagen lange leeg waren, waren nu vol, overvol. De winkels waarvan ik tot nu toe alleen de rolluiken had gezien waren open. Overal geluid, geuren en mensen. Chaos die voor mij heel vertrouwd aanvoelde: afgezien van de koeien die hier ontbreken lijkt Pakistan ontzettend veel op India waar ik eerder 9 maanden doorbracht. Gelijk alles weer proberen: chai (thee met veel melk en suiker), pan (betelnoot en zoete bende), samosa en pakora (gefrituurde snacks) en dat alles voor een paar cent.
Op 31 december was het tijd om de bus te nemen naar Lahore. Eerder ging niet, later kon wel natuurlijk maar we wilden het land graag oversteken omdat het onduidelijk was wat er ging gebeuren de dagen erop en hoe het zou zijn met de verkiezingen; dan ben je liever in de buurt van India. Oud&nieuw in de bus dus! Het werd een lange busrit, en we (Evert, Winton, Jane en ik) gingen al kaartend, hobbelend en zonder alcohol het nieuwe jaar in.
Na slechts 19 uur bus in plaats van de verwachte 22 belanden we in het gigantische en chaotische busstation van Lahore. En daar bleek nogmaals dat Hindi (taal van India) en Urdu (taal van Pakistan) praktisch hetzelfde zijn: wat leuke gesprekjes met de hordes mensen die ons steeds omringden en met een rickshaw driver die ons en onze bagage in een veel te kleine rickshaw door het levensgevaarlijke verkeer loosde.
We werden gedropt bij Regal Internet Inn, een guesthoude (met een vreemde naam), vol met backpackers en met een mooi dakterras. De mensen daar waren net aan het bijkomen van hun Oud&Nieuw kater; er was dus alcohol te vinden! Na een maand zonder besloten we dat we Oud&nieuw dan maar een dag later moesten vieren. Op alcoholjacht dus, bij de grote hotels. De Holliday Inn redde ons, na wat vragen konden we achterom in de kelder komen alwaar in mafia sfeer alcohol gedeald werd. De whiskey bleek wat weg te hebben van spiritus en het bier smaakte pas goed na 3 stuks. Maar desalnietemin werd het een mooie avond!
De volgende ochtend ben ik met hoofdpijn en een hippie/jongleur Alex, die een hoop bekijks trekt, naar Islamabad vertrokken: we moesten allebei een indiaas visum aanvragen. Na een nachtje in een kamer vlakbij de ambasades vertrokken we naar de Diplomatic Enclave. We konden de Indiase ambasade praktisch zien maar werden niet zomaar toegelaten (misschien door de kleren van Alex, de politieagent die ons weigerde: “what is this style?”), nee we moesten een eind omlopen naar speciale, dure politiebussen die ons de paar meter de enclave inbrachten. Daar aangekomen kregen we als buitelanders een speciale behandeling die alles erg eenvoudig maakte en een half uurtje later waren we weer op weg naar Lahore. Er is namelijk geen enkele reden te bedenken om in Islamabad (de hoofdstad van Pakistan) te blijven; het is slechts een stad vol kantoren en ongebruikte parken.
Terug in Lahore waren we net op tijd om mee te gaan naar de zogenaamde Soefie Night waar de eigenaar van het guesthouse iedere donderdag zijn gasten mee naar toe neemt. Het soefisme is een mystieke tak van de Islam, en in de tempel wordt iedere donderdagnacht muziek gemaakt, en gedanst door de baba’s (heilige mannen). Er spelen daar twee dhol-drummers, Gonga en Mithu Sain, die wereld beroemd zijn, en niet voor niets! Wat een fantastische muziek! Van indiase-tabla achtige muziek tot techno achtige geluiden. Dit alles werd versterkt door ongelovelijk hoeveelheden hasjisch, gezang en gedans!

Een fantastische avond! Ik bleef als laatste van de ‘buitenlanders’ samen met Christian (uit Estland) over, en toen de muziek afgelopen was bleken zijn schoenen gestolen! En dat uit een tempel! We zochten tegen beter in de tempel af tot de Sain broers, de drummers ons wenkten om bij hen te komen zitten en thee met ze te drinken. We raakten met hen en de baba’s in gesprek. Fascinerend hoe deze mannen, vaak met een heel slecht gebit, oude kleren en dreadlock haren goed engels spreken en ongelovelijk open zijn tegenover andere geloven. Na een paar uur praten en nog meer muziek en dans buiten kwamen we om 5 uur ‘s ochtends terug in ons hotel, met uitnodiging voor een bruiloft met de Sain broers de volgende dag op zak
Christian en ik gingen eerst naar hun huis toe en kregen daar een aantal live concerten en hadden zowaar een goed gesprek met Gonga, die doof is (en dat voor een drummer!). De bruiloft zelf was afgezien van de bergen eten voor mij geen hoogtepunt. Misschien ook wel omdat ik toen al een beetje ziek was. De volgende ochtend voelde ik me nog slechter; het was zover, ik had wat verkeerds gegeten. Een onvermijdelijk onderdeel van het reizen in deze landen. Maar met wat lokale kruiden voelde ik me de volgende dag alweer een stuk beter!
Na twee dagen rusten, lezen en praten met backpackers was het tijd om Lahore, de stad waar ik nu al 5 dagen was, te gaan bekijken! Lahore is een stad, vlakbij de grens met India, met ruim 5 miljoen inwoners. Het heeft een ontzetten mooie en grote oude stad met kleine steegjes waar het vol is met mensen en waar overal winkeltjes zijn.
Vanochtend werd ik wakker, en regende het. Tijd dus om naar zuid India te gaan! Overmorgen haal ik m’n visum op, Inshallah (als god het wil) en dan ben ik vrijdag in India, tot daar!

Groetjes,
Anne

PS: er staan wat foto’s in m’n webalbum, later meer van Evert’s camera