Stukje Fietsen, enzo…

Beste mensen,

De tijd gaat hard, en de eilanden waar ik een week geleden nog was lijken heel ver weg! Na mijn vorige verhaal hadden we nog een week op de Andaman Islands. We wilden die doorbrengen in een minder toeristisch gebied, we namen een 10 urige busrit naar het noorden, die bus reed weer door het gebied met inboorlingen waar we geen foto’s van mochten maken en die we geen eten mochten geven (er stond een bord, echt net een dierentuin!). Mayabunder, een hoofdstad van het een of ander, bleek een heel vriendelijk dorpje waar we het ons tot doel stelden in ieder chai (thee) stalletje een kopje te drinken, dat lukte aardig maar we hadden het er ruim 2 dagen druk mee:

Na nog 3 nachten in een paal hut en eten in het enige restaurant waar er 3 uur tussen het bestellen en het krijgen van je eten zat (alle koks waren tegelijk op cursus gestuurd) was het weer tijd voor de drie dagen op de boot terug naar het vaste land. Het was exact dezelfde boot die we op de heenweg ook hadden gehad en we hadden zelfs dezelfde bedden! Weer hadden we kakkerlakken, vieze wc’s, lampen die de hele nacht branden en een hoop herrie. Het verschil was dat we zelf meer eten mee hadden genomen en dus minder in het ‘restaurant’ hoefden te eten, verder waren er nu bijna geen andere backpackers en stond de zon aan een andere kant en waren de plekjes in de schaduw dus ergens anders, want we voeren naar het noorden! We waren op weg naar Kolkata (vroeger Calcutta), een gigantische stad in noord-oost India. Voor we aankwamen pikten we nog een milde versie van Holi (het verf smijt festival) mee op de boot:

Toen we van de boot af waren was het in ene weer heel erg India! Drukke bussen, schreeuwende mensen, overal mensen, overal vuil. Toen pas merkte ik hoe rustig de eilanden eigenlijk waren, en hoe anders de mensen daar. Dat was meer vakantie, dit meer reizen. Na een douche die we heel hard nodig hadden zaten we met schone kleren heerlijk te eten ergens op straat. Dat gaat heel goed in Kolkata, er is overal ontzettend lekker eten te krijgen, en het is ook nog eens erg goedkoop allemaal. Volgens mij is Kolkata de goedkoopste stad van India, waarschijnlijk een gevolg van het fijt dat het ook een van de armste steden is. Lotte en ik brachten ons laatste twee dagen samen door met het rondlopen door de stad en mensen kijken; overal gebeurd wel wat en een dag op een straathoek thee drinkend doorbrengen is hier niet vervelend!
Eergisteravond hadden we ons laatste avondmaal op een dakterras in een ‘duur’ hotel. Het fantastische uitzicht en de Portugese kip koste 4 euro per persoon. Gisterochtend vertrok mijn trein vroeg naar Bhubaneswar, vreemd na bijna 2 maanden weer alleen! En jammer als je in een saaie stad aankomt waar weinig te beleven is. Het is eigenlijk een stad als alle andere kleine steden net niet de anonimiteit van een grote stad, net niet meer de intimiteit van een dorpje. Het leuke aan Bhubaneswar is dat vrouwen er op fietsen rondrijden, dat is bijzonder in India! Vanochtend heb ik daar de tempels bekeken en toen de bus naar Puri gepakt, een uurtje verderop. Puri is een kleiner stadje en ligt aan de zee. Het is een van de vier heiligste plekken in India, en stikt van de pelgrims waaronder veel westerse hare hare krisjna’s.

Volgende week vertrek ik naar het noorden, ik ga 10 dagen lang m’n mond houden in een meditatie retreat. Vier jaar geleden heb ik dat ook al gedaan, en toen was het me erg goed bevallen! Een paar dagen nadat ik daaruit kom, als ik het volhoud, dan komt mijn moeder naar Delhi gevlogen en ga ik 2.5 week met haar reizen. Twee totaal verschillende dingen dus om naar uit te kijken

Groetjes,
Anne

Beste mensen,

Terug uit het paradijs! Ruim drie weken geleden, gelijk na m’n vorige verhaal, vertrokken we ‘s ochtends per boot naar Havelock Island, 1 van de eilanden in de Andaman Islands, waar toeristen heen mogen en waar resorts zijn. We wilden daar een nachtje blijven voor de boot naar Long Island, een veel minder ontwikkeld eiland waar maar heel weinig mensen wonen, gingen. De volgende ochtend stonden dus al vroeg klaar om kaartjes naar Long Island te kopen. Maar je voelt het aankomen, dat lukte niet. Lotte was tot nummer 4 in de ‘ladies Q’ gevorderd toen het loket dicht gesmeten werd, uitverkocht! Even balen, maar toen een mooi hutje gevonden waar we het wel even vol konden houden. Toen begonnen ons ook allerlei ‘reizigers geruchten’ (verhalen met een kern van waarheid die bij ieder gesprek aangedikt of veranderd worden, bewust of onbewust door taalproblemen) te bereiken over het niet meer kunnen kamperen op Long Island, hetgeen precies ons plan was! Toen de geruchten even aanhielden besloten we maar op Havelock Island te blijven en daar dan maar van te genieten. Dat bleek geen probleem:

Na bijna een week slaagde Adi (Israelische die we de dag ervoor ontmoette) erin ons over te halen toch maar mee te gaan naar Long Island. De geruchten waren intussen iets minder heftig geworden; mensen werden niet meer gedeporteerd. Dus daar stonden we weer, ’s ochtends om 06:30 in de rij terwijl ze pas om 09:30 met kaartjes verkopen begonnen. En toen Adi aan de beurt was bleek ze maar twee kaartje te mogen kopen. Na wat ruzie met een corupte agent, die alle kaartje opkocht, slaagte Lotte erin alsnog een derde kaartje te bemachtigen. Zo waren we alsnog per boot opweg naar Long Island! Op de boot kwamen we Harry en Milly, en engels stel, tegen die ook wilden kamperen, maar op een ander eilandje vlakbij Long Island, dat echt onbewoond was. Of we mee wilden? Ja, natuurlijk. Op Long Island aangekomen gingen we dus gelijk op zoek naar een visser die ons over wilde zetten. En toen vonden we de waarheid achter de geruchten. Er was een paar dagen eerder een visser gevangen genomen omdat hij kampeerder naar een eiland had gebracht. Het kamperen was verboden geworden, of eigenlijk was er een nieuwe hoofdinspecteur bij de politie die bedacht had dat hij de wetten ook ging hanteren. Goed natuurlijk, maar vervelend voor ons. Alhoewel, we hadden nog steeds niet van een officiele instantie gehoord over dit verbod. Genoeg reden voor Lotte, Adi en mij om de volgende ochtend een jungle-tocht te ondernemen. Drie uur lang ploechten we door dicht oerwoud over miniscule paadjes om uiteindelijk op het strand door hoog-tij gestopt te worden. Op de plek waar we vast zaten was een opening in de jungle, gelijk aan het strand die een prima kampeerplek leek, zeker voor een eerste nacht. We besloten onze spullen daar te laten en ik ging nog een keer op en neer om meer spullen te halen. En wat bleek, als je het eiland doorstook zaten we slechts 20 minuutjes van het dorp. En toen ik weer in het kamp kwam waren Lotte en Adi er inmiddels achtergekomen dat er vlakbij drinkwater naar beneden kwam. Een ideale plek dus!

De volgende middag liep ik met Adi mee terug, ze moest alweer weg, en hoorde in het dorpje via andere backpackers over een aardbeving in Indonesie en een mogelijke tsunami! Shit. Snel naar de politie om te kijken wat hier waar van was. Die wisten er weinig vanaf en ook in het dorp wist de lokake bevolking van niets. Dus snel terug naar het kamp om Lotte, Harry en Milly te waarschuwen en een hoger plekje te zoeken voor het geval er iets van waar was. Halverwege kwam ik hen al tegen. Ze waren op het strand al gewaarschuwd door een andere bacjpacker die het hele eiland ongeveer over gelopen is om iedereen te waarschuwen. Goed, een nachtje in het guesthouse dus maar, op een zacht matras!
De volgende ochtend bleek er geen tsunami geweest te zijn, gelukkig, en konden we dus wee terug naar ons kamp en wisten we dat, mocht er wel een komen, dat er een goed waarschuwingssysteem was!
Toen begon het relaxte leven! Naast eten koken, water halen en hout voor het vuur verzamelen is er niet zoveel te doen op zo’n eiland. En dat kan je op verschillende manieren invullen. Ik ging ‘dingen bouwen’, het eerste project was een tafel:

toen volgde een oven (en taarten en koekjes):

Voor ons was het allemaal prima, en we bleven in totaal 2 weken kamperen. Maar voor Harry en Milly liep het wat minder goed af, Harry stapte na 2 dagen met z’n teen in een injectie naald! Bizar, zo’n eiland is wel de laatste plek waar je dat verwacht! Maar goed, genoeg reden om een goed zieken huis voor een behandeling op te zoeken. En zodoende waren we onze directe buren kwijt, jammer.
Na twaalf dagen lang iedere ochtend om 05:30 wakker gemaakt te zijn door de zon:

vonden we het genoeg, en gingen we terug naar Port Blair om boot tickets terug naar vaste land te kopen. Gisterochtend namen we een klein bootje naar het grote eiland vanwaar we (na weer ticket gedoe) een bus vonden naar Port Blair. Deze bus gaat door een tribal gebied. Het was dus een beetje vreemd ‘aapjes kijken’. De tribes die er wonen, de Jarawahs, zijn zwarte mensen die naakt (afgezien van een touwtje) met pijl en boog rondlopen. We zagen er een paar, in een flits, terwijl we in een konvooi reden met een dronken, zwaar gewapende politie agent in de bus die ons moest beschermen mochten de tribals ons aanvallen.
Vandaag was het regel dag. En we begonnen met tickets voor de boot naar Calcutta. Na onze ervaring en verhalen van anderen verwachten we dat dit lastig ging worden, maar om 12:00 stonden we met kaartjes voor 19 maart in onze hand. Verder alvast wat treinkaartjes gekocht, een ticket voor de bus voor morgen naar Mayabunder (een plaatsje 10 uur rijden hier vandaan), permit verlenging om hier te blijven en een hoop geinternet!

Over 12 dagen zijn we weer op het vaste land, en dat lijkt me een mooi moment om weer eens wat te schrijven! Ik heb naast de foto’s in dit verslag nog wat meer online gezet (zie het fotoalbum)

Groetjes,
Anne