Stukje Fietsen, enzo…

Mensen!

Waar te beginnen? Waar ik gebleven was is het makkelijkst, dat was in Yazd, in Iran! Dat lijkt vanuit Syrie ver weg, in tijd, niet zozeer in afstand.
Twee weken geleden probeerde ik weg te komen, maar door ‘Heart-Rending Departure of the Great Leader of the Islamic Republic of Iran’ en de vakantie daaromheen was ik gelimiteerd in m’n keuzes. Ik nam een bus naar Kashan een klein stadje in de buurt en liep daar 2 dagen rond door gerestaureerd historische huizen en parken. Mooi, maar na het heftige India en Pakistan is Iran een beetje een saai land. De vriendelijke mensen, de schone, groene straten, de georganiseerden busstations, de nieuwe en comfortabele bussen maken het reizen minder uitdagend en intresssant.

Ik nam zo’n bus naar Tehran en belande daar in hetzelde bed in de dorm (gedeelde kamer) als op de heenweg en na een paar uurtjes plofte Joe (de Australier waar mee ik de grens vanuit Pakistan overstak) naast me neer. Snel fabriceerden we een plan, we gingen weg uit Tehran voor de feestdagen, alles zou toch gesloten zijn. Pay (Australisch meisje) sloot zich bij ons aan. En voor we vertrokken gingen we eerst nog opweg naar de Heilige Tombe van Imam Khomeini waar z’n overlijden herdacht werd. Vreemde bedoening daar, een gigantisch hangar met met duizenden mensen, een festival sfeer, overal thee, ijs en de lucht van zweet voeten omdat de schoenen uitmoeten.

Dezelfde middag hadden we een bus richting Qazvin, een stadje 2 uur van Tehran verwijderd waar vanuit je richting de Kastelen van de Assassins kan gaan. In de bus kwamen we mensen tegen die daar toevallig vlakbij woonden, en die regelden een redelijke goedkope taxi, tenminste dat dachten we. Maar toen we erin zaten en de rit 2 uur bleek te duren (ik bij Joe op schoot op de bijrijdersstoel) waren er van overtuigd dat we ons weer eens vergist hadden in de toman/rials. De toman is 10 rial en wordt meestal in spreektaal gebruikt, maar niet altijd, erg verwarrend! Alsnog was de rit minder dan 4 euro per persoon. We kwamen aan in een klein dorpje in de heuvels. Prachtig! We vonden onderdak bij een familie die een simpele maaltijd voor ons kookte en ‘s ochtends vroeg een ontbijt klaar had staan.

In de mist klommen we omhoog naar het kasteel dat gebouwd is op een kale rots en zelfs met de toeristische trappen een redelijke klim is. Dit kasteel, en zo’n 50 anderen in de buurt, waren zo’n 900 jaar geleden de vestingen van de religieuze kult die leidende politieke en religieuze figurden ontvoerden vermoorden. Er is niet veel meer van over, en het onsbeloofde uitzicht werd tegengehouden door dichte en koude (eindelijk!) mist. We namen een alternatieve route omlaag die heel uitdagen bleek voor mij slippers.

Na nog een klim in de avond om het uitzicht alsnog de bewonderen en nog een nacht bij de familie vertrokken we weer richting Qazvin. Daar vertrok Pay en besloten Joe en ik van de keuken in ons hotel gebruik te maken, om een keer geen kebab te hoeven eten. We maatken en aten samen met drie fransen een gigantische pasta.

Zaterdag was het voor mij tijd om naar Tehran te gaan, ik zou maandag vanuit daar de trein naar Damascus pakken. Joe vertrok dezelfde dag nog om met wat tussenstoppen dezelfde kant op de gaan. In Tehran probeerde ik gelijk het reisbureautje dat m’n ticket had gereld, te bellen.
Er werd niet opgenomen. Ik mailde ze, er werd niet terug gemaild. Zondag ochtend was het hetzelfde verhaal en ik begon het ergste te vermoeden. Na 50 telefoontjes zonder antwoord vertrok ik om het adres op hun website te zoeken. In de buurt aangekomen was het zelfs met lokale hulp onmogelijke het adres te lokaliseren, de beste gok was een bouwput. Een hele vriendelijke Kaveh liep ongeveer 2 uur met me rond en bracht me toen naar zijn huis valkbij. Wauw! Wat een prachtig huis, volledig westers ingericht en gigantisch! Ik werd achter een van de computers neer gezet en Kaveh en zijn schoonvader schakelde al hun contacten in om achter het adres van het reisbureau te komen. Ondertussen maakte zijn schoonmoeder een gigantische lunch klaar en liepen zijn schoonzusjes in westerse kleding en ongesluierd om ons heen.
Een paar uur later gaven we op, al bleef ik onderweg naar m’n  hotel in iedere telefooncel die ik tegenkwam bellen. Maandag, de dag dat de trein ‘s avonds zou vertrekken had ik dus nog geen ticket. Ik besloot om 12 uur dan maar een busticket te kopen. Toen ik die eenmaal had bleek het reisbureau in ene open te zijn gegaan en had ik een berg emailtjes van ze. Ze waren boos op mij, ik zou niet genoeg betaald hebben en gelogen hebben over mij visum of iets dergelijks. Dat is vreemd want ik had ze een maand eerder al betaald en contact gehad emt de ambassades om visa reguleren te controleren. Ze kwamen hier nu mee aanzetten op de dag dat de trein (die 1 keer per week vertrekt en 3 dagen duurt) vertok. Ik stelde voor dat ze me het geld terug betaalden en ik gewoon de bus zou nemen. Dat was allemaal onacceptabel, maar een andere oplossing was er ook niet.  Ik kwam er niet uit met ze, en besloot het er maar even bij te laten. Het reisbureautje dat de ‘middelman’ was, was samen met mij boos en beloofde z’n best te doen mijn geld terug te krijgen.

Zodoende begon ik die avond dus aan een busavontuur richting Syrie. Ik had een nachtbus richting Tabriz, daar kwam ik ‘s ochtends gerdbraakt aan en kocht een kopje thee waarmee ik gelijk de bus naar Maku in stapte waar om 10:30 gedeelde taxi’s naar de grens met Turkije vertrokken. Onderaan de berg bij de grens wisselde ik m’n geld en met een verlaat ontbijtje nam ik een minibus omhoog naar de grens. Daar kocht ik een nieuw turks visum en een half uurtje later zat ik in weer een ander minibusjes op weg naar Dogubayazit. Daar had ik net genoeg tijd voor een lunch voor m’n busje (zelfde route waarop ik eerder een ongeluk had) richting Van. In Van vond ik, met hulp van een ex-illegale-immigrant uit Nederland die vloeiend nederlands sprak en voor de militaire politie werkte, een goedkoop ticket dat heel Turkije doorstak. Zo zat ik die avond dus in een bus met vliegtuig achtige service naar een Turkse film te kijken met veel bloot. En zo kon ik voor het eerst sinds lange tijd alle borden langs de kant van de weg weer lezen (niet begrijpen), en zo zat ik net als de andere passagiers, op z’n westers, strak voor me uit te kijken en niet met m’n buren te communiceren.
Na m’n tweede nacht in een bus kwam ik aan in Gaziantep blijkbij de grens met Syrie. Ontbijt sloeg ik dit keer over, Turkije is zoveel duurder dan Syrie! Ik nam een minibusje naar de grens, dacht ik. Tien kilometer voor de grens bleek de laatste stop te zijn, daar stonden taxi’s klaar. Een trap. Ik besloot een stukje het dorp uit te lopen en te liften. Twee motorritjes later stond ik bij de grens. Even spannend, zouden ze me binnenlaten? Ik werd vriendelijk welkom geheten en na wat geld wisselen en achterlaten was ik in Syrie!

Daar stonden de taxichauffeers uitaard alweer klaar met hun belachleijke aanbiedingen, hopend dat ik geen idee zou hebben van de prijzen daar. Na m’n eerder lift succes besloot ik het weer te bpoberen, maar het was te dichtbij de taxichauffers. De eerste auto stopte gelijk, maar toen ik instapte werden de chauffeurs woest waarop ik uit moest stappen en ik op m’n beurt boos kon zijn op de taxichauffers. Ik liep 100 meter weg en de volgende wagen werd, voor hij bij mij aankwam door de chauffeurs belaagd. Toch, of juist?, stopte de auto en ik maakte duidelijk dat ik een arme student was die graag goedkoop naar Aleppo (Haleb) wilde. De man leek het begrijpen en een half uurtje later stond ik in het centrum. Daar bleek er toch een addertje onder het gras te zitten en was de beste man in ene wel een taxichauffeur die 30 dollar voor het ritje wilde. Ik kwam er uiteindelijk met 2 dollar onderuit.

Syrie! Nog maar 1 uur tijdsverschil met Nederland. Anders dan landen waar ik tot nu toe geweest ben. M’n eerste Arabische land op deze reis! Ik liep rond om een hotel te zoeken en werd nauwlijks aangekeken. Wat blijkt, ik zie eruit als een Arabier! Zelfs een Japanse toeriste dacht dat ik in het hotel werkte. De prijzen waren, in vergeljking met de lonelyplanet wat omhoog gegaan, en zodoende besloot ik naar de plek die het slechts aangeschreven stond de gaan. En ik was niet de enige. Het dakterras daar, waar je een matras kan huren, lag vol.

Het werd een gezellige avond. Syrie is geen ‘droog land’, en we kochten dus lokaal bier en Arak (Ouzo/Raki) en ondanks twee vermoeiende nachten in de bus viel ik pas om 3 uur behoorlijk dronken in slaap. De volgende dag moest ik daarvoor betalen met een pijnlijke kater. Halverwege die dag kwam Joe (dezelfde Joe uit Pakistan en Iran) aan. We verdwaalden de rest van de dag in de prachtige Bazaars en aten overal lekker eten. Syrie heeft, in tegenstelling tot Iran, een street-food kultuur. Super voor reizigers: kebabs, falafel, humus, vergeperste sappen, zoete broodjes en vele andere dingen zijn hier overal en heel goedkoop te vinden.

Vandaag is het vrijdag, de zondag in het Midden Oosten. Alles is dicht, maar niet de Hammam (Badhuis). We namen vanochtend de ‘uitgebreide behandeling’ en lagen zodoende een uur lang op een vloer waar we alle kanten op geslngerd werde terwijl onze huiden van ons lichaam geschraapt werden. Nadat al die bagger weg gespoeld was werden we met de lokale zeep helemaal schoon gewassen en zaten we in handoeken gewikkeld thee te drinken.

Vanavond gaan we, onder het genot van een Nargileh (waterpijp) en thee, Nederland-Frankrijk kijken. Het europese voetbal is hier heel erg populair! De komende twee weken reis ik hier rond en begin juli ben ik weer in Europa, half juli weer in Nederland! Tussendoor schrijf ik nog!

Groetjes,
Anne