Stukje Fietsen, enzo…

Beste mensen,

Vlak nadat ik de vorige keer schreef stond ik ‘s ochtends vroeg, veel te vroeg, op het vliegveld in Delhi, m’n moeder op te wachten. Ik was te vroeg, want ja, je weet maar nooit he? En alleen in India? Dat zag ze niet zitten.. Als een van de laatste kwam ze naar buiten. Heel erg leuk om haar na bijna vijf maanden weer te zien! We sprongen in een taxi, die aan de linkerkant van de weg reed… natuurlijk, maar dat is wat haar opviel. In Delhi had ik m’n kamer gehouden. Wat mij betreft een prima kamer, maar inderdaad was de badkamer niet brandschoon en lag de deksel van de wc er naast en was ie misschien een beetje klein, ach.. Diezelfde avond namen we nog een trein, maar we besloten toch even Oud Delhi in te gaan, even sfeer proeven. Natuurlijk namen we een fietsrisckshaw, in die stad wil je niet meewerken aan de vervuiling die de autorickshaws veroorzaken. Maar afdingen op zo’n fietsrickshaw kon echt niet hoor, volgens m’n moeder, die mannen zwoegden zo hard in de brandende zon. We lieten ons afzetten bij de Jame Mahsid, de vrijdag moskee, toen we daar zaten kwamen er direct allerlei mensen op ons af. Grappig, er kwamen nu zelfs tienermeisjes m’n hand schudden, dat hebben ze nooit eerder gedurft. Een moeder bij je hebben zal wel vertrouwen opwekken.
’s Avonds laat kwamen we in Agra aan. Weer met de fietsrickshaw, weer medelijden. We lieten ons afzetten, weer bij een hotel dat voor mij prima was, maar inderdaad misschien niet de standaard van beschaafde hollandse ouders. Daar stonden we vroeg op om de Taj Mahal vlak na zons opgang te bekijken. Tja, een indrukwekkend gebouw, wederom, maar het blijft een gebouw.. ’s Middags bezochten we nog het grote oude Mughal Fort wat daar ook staat en liepen we wat rond op een bazaar, in de belachelijke hitte. Die avond was het gelijk weer tijd voor de nachtrein naar Varanasi. Een beetje veel reizen in het begin, maar Agra is niet echt een stad waar je lang wilt blijven. Het op de trein stappen was al een beleving. Ik had zelden zo’n volle trein gezien, tenminste, in de gereserveerde klasse, er waren zeker twee keer zoveel mensen als bedden. En mijn bed werd bezet gehouden door drie politiemannen, krijg die er maar eens af! Maar goed, die verdwenen en we gingen slapen, tot ik midden in de nacht wakker werd van een moeder die zwetend naast me neerplofte, haar darmen waren gaan werken, zoals ze dat bij reizigers in India af en toe doen. Ze had koorts en voelde zich heel slap. Wat een drama! Eerste nacht in een trein, die ook nog eens overvol was zodat er mensen voor de wc lagen te slapen, en dan dit. Het leek heel erg, maar uiteindelijk kon ze met wat norit op toch nog redelijk slapen, ondanks dat er af en toe iemand bij haar op bed kwam zitten. In Varanasi regelden we op het perron een drager, die op zijn beurt een rickshaw chaufeur regelde en binnen een kwartier hadden we een kamer. En wat voor kamer! Er was airconditioning (!), een heerlijke warme (ja, dat heb je nodig met airco) douche, een televisie, een balkon en roomservice. Ongekende luxe voor mij, maar wel even goed, zeker nu het buiten 43.5 graden was! Die middag ging ik alleen het oude Varanasi in. Op m’n vorige reis heb ik hier in totaal ongeveer een maand rondgebracht omdat ik het zo’n fantastisch indrukwekkende stad vond, en dat vond ik ht nog steeds, er was erg weinig veranderd! Ik gerbuikte mijn tijd om daar een hotel te vinden die ouder-proof was. Het hotel waar we nu zaten was natuurlijk mooi, maar lag in het sfeerloze nieuwere deel van de stad, het zou jammer zijn daar meer tijd dan nodig door te brengen. Ik vond Maharadja kamer, direct aan de ganges met een koepel als dak, ramen die naar drie kanten uitkeken, ook een balkon en wederom airconditioning. De volgende ochtend voelde m’n moeder zich weer goed genoeg en vertrokken we per auto-rickshaw en toen die niet verder kon, met fietsrickshaw, en toen die niet verder kon door de te nauwe straatjes te voet naar deze fantastische kamer. Die dag liepen we rond door het doolhof van kleine straatjes en over de kades, die uit grote trappen bestaan, langs de ganges. Dat is waar het leven in de stad zich afspeelt. Mensen komen er om te baden, te bidden, te spelen, te eten, te sterven hun naasten te cremeren, om er gewoon te zitten of om er te kijken, als pelgrim of toerist. Het blijft ontzettend indrukwekkend om daar rond te lopen, hoe vaak je het ook ziet! Bij zonsondergang wordt er iedere dag een grote offerdienst gehouden langs de rivier waar duizende mensen op af komen. Een uur lang kijken voornamelijk pelgrims naar het spektakel waarbij jonge Brahmanen (priesters) met vuur rituele bewegingen en zang uitvoeren. We eten die avond bij de ‘German Bakery’, een redelijke betrouwbare plek die voor mijn moeder, na het trein-avontuur, een van de weinige ‘veilige’ opties lijkt te zijn. Dat is niet helemaal waar natuurlijk, maar wel goed te begrijpen. En ik klaag niet, want het eten daar was erg, heel erg, lekker. Ze hebben er zelfs Gouda kaas!
Na 2 nachten als Maharadja’s stapten we vroeg op de trein naar Rishikesh. We hadden dit keer een wat duurdere klasse genomen; airconditioning in de trein! Op deze manier werden deze twee weken niet alleen voor mijn moeder een ervaring, ik zag India ook op een andere manier; vanachter verduisterd glas in de trein. In deze trein waren de bedden wat dikker, was het koud, kreeg je dekens (gekte eigenlijk), was het wat minder druk, waren er aardige mensen en werd ik verkouden…
Heel vroeg kwamen we aan in Rishikesh en vonden een prima kamer, die weer wat meer leek op wat ik gewend was, maar goed, het was hier ook aanzienlijk minder warm dan in Varanasi, we waren richting de Himalaya gereisd.
Rishikesh ligt, net als Varanasi, aan de Ganges, de heiligste rivier in India. Het grote verschil is dat de rivier hier nog schoon, ijskoud en ruig is. In de tijd dat wij er waren verdronk er zelfs een fransman/fins (werd niet duidelijk), en was zwemmen dus in ene niet erg verleidelijk meer. Verder is het een klein plaatsje, en het dorpje vlak erbuiten waar wij zaten stelde eigenlijk helemaal neits voor. Maar daar kom je dan ook niet voor. Rishikesh is al jaren de Yoga hoofdstad van de wereld, waar je ook kijkt zijn borden die adverteren met allerlei yoga cursussen. Die middag, in een backpackers restaurant kregen we gelijk aanbevelingen en diezelfde avond hadden we onze eerste yoga les. De komende 3 dagen hadden we 2 lessen van ruim 1.5 uur per dag en hadden het daar erg druk mee. Want als je ook nog goed wilt eten, een massage wilt krijgen en wilt uitrusten van die yoga dan hou je nauwlijks tijd over om de boel daar te bekijken. Na drie slopende dagen vertrokken we, weer heel vroeg, naar de bergen; naar Shimla.
Shimla, is een ‘hillstation’, ligt dus op een berg, en was ooit, tijdens de Raj, de de ‘zomerhoofdstad’ van India. De engelse overheid trok als het te heet werd in Delhi met al hun papieren naar de bergen. En terecht! In vergelijking tot wat we inmiddels gewend waren was het er koel! In vergelijking tot Nederland was het er overigens nog steeds heet. De stad is nu voornamelijk populair als huwlijksreis bestemming voor de rijkere Indiers, en het wemelt er dus van de pas-gehuwden; schattig. Verder is de stad er enorm trots op schoon te zijn, en dat is de stad dan ook, zeker nadat we Varanasi gezien hadden! Twee nachten en wat rondlopen verder gingen we met het oude kleine boemel treintje naar beneden. Of tenminste, een stukje naar beneden, want na 43km stonden we stil om niet meer verder te gaan. De remmen zouden niet goed functioneren, of er was verwarring met het woord ‘break’ ontstaan, in ieder geval gingen we echt niet verder. Iedereen eruit dus op een afgelegen stationetje en met al die bagage, en velen op hoge hakken, van een stijl pad af naar de weg. Wij namen gelijk een rickshaw naar het dichtsbijzijnde dorpje en vonden daar gelijk de bus die ons naar onze bestemming, Kasauli, bracht. Daar kwamen we gisteravond aan. Kasauli is ook een hillstation, maar stukken kleiner en veel minder ‘ontdekt’. Het is hier erg mooi en heel erg groen, ondanks de droogte. Vanochtend hebben we een mooie wandeling door het eeuwenoude dorp gemaakt en langs de heuvels die uikijken op de Indus vlakte.
Morgen ochtend vroeg nemen we een taxi naar het treinstation op die vlakte en dan met de sneltrein naar Delhi, om de verplichte inkopen te doen voor m’n moeder zondag naar Amsterdam vliegt.
Dan ben ik dus weer alleen. En wat ik precies ga doen is nog niet duidelijk. Maar China lijkt er niet echt in te zitten, en het niet-vliegen bevalt mij prima, en wil ik dus doorzetten. Dat betekend alleen wel dat ik gelimiteerd ben, en aangezien mijn geld me verteld dat ik begin juli toch wel in de buurt van huis moet zijn denk ik dat ik rustig de terug reis ga ondernemen. Waarschijnlijk weer door Pakistan en Iran (geen straf!) En dan misschien omhoog naar de landen die erboven liggen. Of niet natuurlijk. Maar dat horen jullie tegen die tijd wel!

Groetjes,
Anne

Lieve mensen, hier nog een kort stukje van de moeder van Anne, die zich geen betere gids kon wensen deze twee weken. India is daardoor een enerverende ervaring geweest voor mij, die soms te heftig was, maar merendeeel fantastisch is geweest. Het is vooral de wijze waarop mensen hier in grote getallen met elkaar en naast elkaar leven. Hoe het verkeer hier met elkaar geregeld is. Er lijken geen spelregels te zijn en alles komt gewoon goed, ofschoon je je hart vaak vasthoud en dikwijls denkt, dit kan toch niet,maar het kan allemaal hier. En het leuke van alles is niemand kijkt er van op…
Het voedsel hier heeft langzaam moeten wennen, mede door mijn voedselvergiftiging meteen al in de eerste week, maar ook dat begint te wennen. Want niet erg went is de wijze waarop met afval wordt omgegaan, ofschoon ook dat een grote kringloop lijkt te zijn hier en alles komt uitendelijk wel ergens terecht en wat overblijft zijn de gekleurde restjes van plastic, die uiteindelijk soms op bloemen lijken in een open veld of ik zag het zelf voor waterlelies aan…
Kortom hier wil ik het bij laten, het is een ervaring die in mijn geheugen gegrift zal staan.

Groetjes Paula