Stukje Fietsen, enzo…

Beste Mensen!
Ik schreef vanuit de bergen in Pakistan vlakbij de Afgaanse grens. Sindsdien is er veel gebeurd, en heb ik met name veel afstand afgelegd. Ik nam hetzelfde busje dat me op de heenweg bont en blauw had gehobbeld terug naar Peshawar. Daar zou ik m’n Iraanse visum op kunnen halen op de dag nadat ik er aankwam. Goed, Inshallah natuurlijk, en God wilde het niet. Na drie dagen was het zover, ik had m’n ‘authorisatie code’ (vraag me niet hoe en waarom, maar het is belangrijk om dat te hebben), en kon naar de ambassade. Ik stond er een uur voor openingstijd en dacht dat dat wel genoeg was, maar ik had beter moeten weten! Het enige wat ik die dag voor elkaar kreeg was de aanvraagfomulieren meekrijgen. De volgende dag stond ik er weer, met de juist miniscule pasfoto’s en alle vereiste kopieen. Na een interview met de consul bleek dat ik een ‘medical checkup’ doen. Door mijn eerdere ervaring met vergelijkbare zaken maakte ik me er niet al te druk om, maar het bleek om een HIV test tegaan. Tegenspruttelen hielp niet en er werd een schone (leek het) naald in m’n arm gezet. Een half uurtje later had ik een gesloten envelope in m’n handen die ik niet mocht openen! De artsen waren wel zo vriendelijk me te vertellen dat ik ‘redelijk gezond’ was. Na nog een tripje richting Bank en weer terug had ik dezelfde middag nog m’n visum in m’n handen.
Ik wilde diezelfde avond nog uitchecken en had m’n tas daarom die ochtend al ingepakt en bij de receptie gezet. Maar de eenogige en humeurige hoteleigenaar vond dat ik nog een nacht moest betalen. Wetende dat de beste man altijd een pistool droen (zelfs als hij sliep!) maar ook wetende dat hij heel slecht kon zien ging ik ervandoor zonder extra te betalen. Heelhuids belande ik in de bus richting Lahore, en in Lahore in het guesthouse waar ik nu voor de 3e keer verbleef. Leuk om weer wat bekenden te zien en de Lonely Planet voor het midden oosten te bemachtigen.
De volgende dag had ik gelijk een trein richting Quetta, riching Iran dus. De trein reed door een woestijn en doordat de ramen niet goed sloten kwamer er bergen zand naarbinnen zetten, en ‘s nachts, vreemd genoeg, bakken met water! Na 28, ip plaats van 24, uur kwam ik te laat aan om gelijk een bus te pakken naar de grens. Ik nam samen met Jun (uit Japan) intrek in een goedkoop hotelletje en de volgende dag stapten we in de nachtbus naar de grens met Iran. Ik had een iets (30 cent) duurder ticket geboekt en stond de bus te bewonderen terwijl de deuren nog dicht waren. Het zag er allemaal prachtig uit, de b us was gloednieuw, zou het een comfortable reis worden dan? Niet natuurlijk, de bus bleek op dwergformaat gebouwd te zijn. De stoelen waren miniscuul en zaten nog in het plastic. Dat was nantuurlijk vervelend, maar toen de motor ook nog eens iedere 10 kilometer uit begon te vallen begon het toch wel een van de minst fijne tochten van de afgelopen maanden te worden. 4 uur te laat kwamen we aan, precies op het moment dat de grens open ging!
Samen met Joe (australie) en Jun stak ik de grens over, en Iran werde we eerst voor gelaten waarna we lang moesten wachten en erachter kwamen dat we een militaire wacht met ons meekregen. Hij had onze paspoorten in z’n bezit; veel keus was er dus niet. Het bleek verder dat de jurisdictie van de Iraanse grens politie heel klein is, ze mogen van wachtpost tot wachtpost reizen wat betekend dat wij bij iedere wachtpost moesten wachten op een nieuwe bewaker. Vijf uur later, in plaats van 1 uur, stonden we op het busstation in Zahedan waar we direct tickets naar Kerman konden krijgen.
Wat een verademing om in een Iraanse bus te zitten! Standaard met airco, drinken, koekjes en beenruimte. En spotgoedkoop, 7 uur in die bus koste 2.5 euro. Met z’n drieen vonden we een kamer en de volgende dag verkenden we de bazaar en Hammam waar we schoon gescrubbed en –gesopt werden. Van alle Iraanse preutsheid (voor zover die uberhaubt bestaat) was daar totaal geen spraken, onze kleren werden ongeveer van ons lichaam getrokken.
Jun vertrok alleen naar het zuiden, Joe en ik wat later richting Yazd. We stonden op straat een taxi naar ons toe te lokken, dat lukte vreemd genoeg niet en een meisje kwam ons helpen. Binnen de kortste keren had ze er een en legde ze de chaufeur uit waar we heen moesten en voor we het door hadden had ze betaald. Ik was vergeten dat dat gewoon was in Iran. Fantastsich natuurlijk. Het werd nog mooier, toen we op het bustation aankwamen was dat meisje erweer, ze was ons in een andere taxi gevolgd zodat ze ervoor kon zorgen dat we in de juiste bus terecht kwamen enzo.
We werde dus uitgezwaaid en waren dezelfde avond nog inb Yazd, het plaatste waar ik afgelopen December kerst vierde! Het Silk Road Hotel daar heeft een nederlands eigenaar en is eigenlijk te duur voor mij, ware het niet dat er een koel slaapzaaltje is waar ik voor 3 euro kan slapen. Ik ben er nu 4 dagen geweest en heb weinig anders gedaan dan ‘uitrusten’ van het zware reizigersleven. En dat bevalt prima, ik zit hier met ontzettend intressante mensen om me heen: een airtraffic controller uit Madrid, twee voormalige politie agentes uit amsterdam, een 56 jaar oude zwitserse dame die in spanje uit de gevangenis is ontsnapt, een 25 jarige Canadees die een nederlands paspoort heeft van drop houdt maargeen nederlands spreekt. Gezellige avonden dus en lekker eten.
Vandaag was ik van plan om verder te reizen, maar het blijkt dat de bus naar Mashad die ik wil pakken vol geboekt is tot dinsdag. Ik heb m’n plan dus veranderd en vertrek morgen richting Kashan, een klein stadje waar ik nog niet geweest ben. Op 9 juni pak ik de trein naar Damascus in Syria, waar ik 2 weken blijf voor ik rustig europa in reis!

Tot in Syrie,
Anne